ลานเต็มไปด้วยแสงจ้าดวงตาของเจี้ยนเฉินแข็งทื่อเพราะความตั้งใจในการฆ่าของเขาพุ่งสูงขึ้น “นิกายหยางจิ ข้า เจี้ยนเฉินจะฆ่าพวกเจ้าทุกคน”
หลายคนจากนิกายหยางจิตกใจอย่างที่สุดและพยายามซ่อนความกลัวในสายตาของพวกเขา แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะอายุน้อยกว่าพวกเขาหลายปี แต่วิธีการที่เขาใช้ฆ่าคน 20 คนนั้นทำให้พวกเขาตกใจ
“ท่านเป็นใคร ? ” ชายคนแรกพูด น้ำเสียงของเขาเริ่มนุ่มนวลและให้ความเคารพมากขึ้น“เรียกผู้นำของพวกเจ้าทันที มิฉะนั้นจ้าจะฆ่าพวกเจ้าหมด” เจี้ยนเฉินพูดอย่างเย็นชา“เจ้า..” ชายวัยกลางคนร้องครวญคราง นิกายหยางจิเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจในอาณาจักรฉินกาน แม้แต่องค์ชายแห่งอาณาจักรก็ไม่สามารถหนีไปได้อย่างง่ายดายหากล้อเลียนพวกเขา ดังนั้นท่าทางของเจี้ยนเฉินที่มีต่อนิกายหยางจิจึงเป็นสิ่งที่ทำให้ชายคนนั้นโกรธแค้น แต่เขาไม่กล้าทำอะไรเนื่องจากความอ่อนแอ“เกิดอะไรขึ้น ? ทำไมจึงมีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นมา ? ” ในขณะนั้นเจี้ยนเฉินก็ได้ยินเสียงที่ดังกึกก้อง ชายเสื้อคลุมสีดำที่มีผมยาวเดินเข้ามาในสนาม ใบหน้าของชายผู้นั้นแน่วแน่และดูจะอายุประมาณ 50 ปี เจี้ยนเฉินมองเห็นแสงแวววาวในสายตาของเขา“อาจารย์สาม ! “” อาจารย์สาม ! “……..เมื่อเห็นผู้ชายคนนี้ ทุกคนก้มลงคำนับด้วยความเคารพต่อเขาอาจารย์สามเดินไปที่กลุ่มและได้รับแจ้งข่าวจากชายวัยกลางคนทันทีว่า “อาจารย์สาม ท่านมาทันเวลาพอดี ! เขาสร้างปัญหาและเขาได้ฆ่าสาวกของเราไป 20 คน นี่เป
