าวก 20 คน เราจะให้อภัยเขาได้อย่างไร ? ” ชายวัยกลางคนยืนอยู่ข้างอาจารย์สามกัดฟันด้วยความโกรธเพื่อพยายามโน้มน้าวเขาอาจารย์สามยกมือขึ้นเพื่อเป็นเชิงให้ผู้ชายคนนั้นสงบลงก่อนที่จะหันหลังกลับไปรอคำตอบจากเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินยังยืนกอดอกและไม่สนใจอาจารย์สาม มีพียงผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหลังเจี้ยนเฉินที่ทำท่าหวาดกลัว แต่นางก็ยังคงเงียบ“ช่วงเช้าของวันนี้นิกายหยางจิของเจ้าลักพาตัวใครบางคนมา พาเขาออกมาที่นี่ทันที มิฉะนั้นอย่าโทษข้าที่ไร้ความเมตตา” เจี้ยนเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาทันใดนั้นการแสดงออกของอาจารย์สามเปลี่ยนไป เมื่อเขาพูดว่า “ท่านรู้หรือไม่ว่าคำพูดของท่านอาจทำให้ท่านมีปัญหา ? นิกายหยางจิของข้าไม่ใช่สิ่งที่ท่านสามารถล่วงเกินได้ง่าย ๆ ““ข้าไม่สนใจว่าเจ้าอยู่นิกายไหน คืนเด็กคนนั้นกลับมาให้ข้าและคุกเข่าขอโทษ ไม่เช่นนั้นเจ้าและคนของเจ้าจะไม่มีชีวิตรอดออกไปจากสถานที่แห่งนี้” เจี้ยนเฉินพูด เนื่องจากพวกเขาได้พาลูกชายของลุงเคนดัลไป มันจึงไม่มีทางที่เขาจะให้อภัยการกระทำเช่นนี้” ช่างบังอาจ ! ” อาจารย์สามคำรามด้วยความโกรธ ” เจ้าคงไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ! ทำไมเจ้าไม่แสดงให้เห็นถึงศักยภาพของเจ้าในตอนนี้ล่ะ ! ” จากนั้นชายคนนั้นก็เรียกมีดยาวสีฟ้าออกมาแล้วพุ่งไปทางเจี้ยนเฉินด้วยความเร็วดุจสายฟ้าเจี้ยนเฉินเปิดเผยรอยยิ้มเย็นยะเยือกเมื่อเขาชี้ไปที่ชายคนนั้น ทันใดนั้นเองปราณกระบี่สีฟ้าและสีม่วงก็พุ่งจากนิ
