้วของเขาไปยังอาจารย์สามที่ทะยานเข้ามา“ติ๊ง ! “เสียงแตกดังขึ้นเมื่อปราณกระบี่สีฟ้าและสีม่วงแทงเข้าไปที่มีดยาวของอาจารย์สาม พลังในการโจมตีด้วยนิ้วนั้นแข็งแกร่งมากจนทำให้อาจารย์สามหยุดชะงัก เขาตีลังกาลอยกลับไป หล่นลงมาจากตำแหน่งเดิมหลายเมตรเขาพยายามยืนขึ้นด้วยความยากลำบาก สีหน้าของเขาในเวลาต่อมามีความกังวลอย่างมากเมื่อเขามองเจี้ยนเฉิน ความแข็งแกร่งของเขานั้นพอ ๆ กับเซียนปฐพี เขาจึงไม่คิดเลยว่าเขาจะถูกผลักกลับด้วยการยิงปราณกระบี่เพียงครั้งเดียวจากนั้นอาจารย์สามก็ตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่างและอ้าปากค้างด้วยความตกใจ “เจ้า..เจ้าเป็นเซียนสวรรค์”ทันทีที่ทุกคนได้ยินสิ่งนี้ พวกเขาก็ตกตะลึงด้วยความหวาดกลัว ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ“ข้าจะนับถึงสาม ถ้าข้าไม่เห็นคนที่เจ้าจับไป อย่าคิดว่าจะหลบหนีไปแล้วจะรอดชีวิต” เจี้ยนเฉินพูดอย่างเยือกเย็นโดยไม่มีความอดทนอีกต่อไป“ปปป….ไปนำเด็กคนนั้นออกมาเร็ว” คราวนี้ เสียงของอาจารย์สามไม่มั่นคงเหมือนเมื่อก่อน เขาตะโกนออกคำสั่งอย่างรวดเร็วแม้แต่คนอื่น ๆ จากนิกายหยางจิก็ไม่เคยมีความองอาจเหมือนเมื่อก่อน เมื่อผู้ชายหลายคนมองเจี้ยนเฉินด้วยความหวาดกลัว พวกเขากุลีกุจอรีบไปหาคนที่เขากำลังตามหาเด็กหนุ่มร่างโชกเลือดถูกนำตัวออกมาอย่างรวดเร็ว ผมของเขารุ่ยร่ายและร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลจากแส้ แม้แต่เสื้อผ้าของเขาก็เกือบจะฉีกขาดเมื่อผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหลังเ
