จี้ยนเฉินเห็นร่างที่เปื้อนเลือด นางก็ส่งเสียงร้องสยองขวัญและพุ่งเข้าใส่ชายหนุ่มอย่างกล้าหาญและส่งเสียงร้องว่า “ซานของข้า ! ลูกชายที่รักของข้า ทำไมเจ้ามีสภาพเช่นนี้ ! โอ้ ลูกที่น่าสงสารของข้า..! “อาจารย์สามหน้าซีดเมื่อเห็นสภาพของเด็กคนนั้น เขาไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าของโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ แห่งหนึ่งจะรู้จักเซียนสวรรค์ ดังนั้นเขาจึงลงโทษเขาอย่างไม่สนใจใยดี แต่ตอนนี้เด็กคนนี้อยู่ในสภาพเช่นนี้ เขาก็ประหม่าและรอดูว่าเจี้ยนเฉินจะโกรธหรือไม่นิกายหยางจิปล่อยเด็กหนุ่มไป และด้วยความกลัวพวกเขาหันไปมองเจี้ยนเฉินก่อนที่จะเดินกลับไปอย่างเงียบ ๆใบหน้าที่มืดมนของเจี้ยนเฉินมองดูสภาพของเด็กหนุ่มและก้มตัวลงมองดูบาดแผลของเขา ทันใดนั้นความโกรธแค้นก็ได้ระเบิดออกจากเจี้ยนเฉินและทำให้ทั่วทั้งลานเต็มไปด้วยแสงจ้าดวงตาของเจี้ยนเฉินแข็งทื่อเพราะความตั้งใจในการฆ่าของเขาพุ่งสูงขึ้น “นิกายหยางจิ ข้า เจี้ยนเฉินจะฆ่าพวกเจ้าทุกคน”
“เรียกผู้นำของพวกเจ้าทันที มิฉะนั้นจ้าจะฆ่าพวกเจ้าหมด” เจี้ยนเฉินพูดอย่างเย็นชา
“เจ้า..” ชายวัยกลางคนร้องครวญคราง นิกายหยางจิเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจในอาณาจักรฉินกาน แม้แต่องค์ชายแห่งอาณาจักรก็ไม่สามารถหนีไปได้อย่างง่ายดายหากล้อเลียนพวกเขา ดังนั้นท่าทางของเจี้ยนเฉินที่มีต่อนิกายหยางจิจึงเป็นสิ่งที่ทำให้ชายคนนั้นโกรธแค้น แต่เขาไม่กล้าทำอะไรเนื่องจากความอ่อนแอ“เกิดอะไรขึ้น ? ทำไมจึงมีเสียงเอะอะโวยวายดัง
