ขึ้นมา ? ” ในขณะนั้นเจี้ยนเฉินก็ได้ยินเสียงที่ดังกึกก้อง ชายเสื้อคลุมสีดำที่มีผมยาวเดินเข้ามาในสนาม ใบหน้าของชายผู้นั้นแน่วแน่และดูจะอายุประมาณ 50 ปี เจี้ยนเฉินมองเห็นแสงแวววาวในสายตาของเขา“อาจารย์สาม ! “” อาจารย์สาม ! “……..เมื่อเห็นผู้ชายคนนี้ ทุกคนก้มลงคำนับด้วยความเคารพต่อเขาอาจารย์สามเดินไปที่กลุ่มและได้รับแจ้งข่าวจากชายวัยกลางคนทันทีว่า “อาจารย์สาม ท่านมาทันเวลาพอดี ! เขาสร้างปัญหาและเขาได้ฆ่าสาวกของเราไป 20 คน นี่เป็นความผิดที่ไม่อาจยกโทษให้ได้ ! “ชายที่มาใหม่ไม่สนใจสิ่งที่ชายวัยกลางคนพูด เขามองเจี้ยนเฉินอยู่ครู่หนึ่ง ชายผู้นั้นมีสีหน้าเคร่งขรึมเมื่อสังเกตเห็นว่าเจี้ยนเฉินที่ดูอายุ 20 ปี แต่กลับไม่เหมือนคนทั่วไป“ท่าน ท่านเป็นใครและทำไมท่านถึงโกรธเคืองนิกายหยางจิ ? ” ชายผู้นั้นพูดด้วยสีหน้ากระวนกระวาย“อาจารย์สาม ทำไมต้องเสียเวลาพูดกับผู้ชายคนนี้ด้วย ? เขาฆ่าสาวก 20 คน เราจะให้อภัยเขาได้อย่างไร ? ” ชายวัยกลางคนยืนอยู่ข้างอาจารย์สามกัดฟันด้วยความโกรธเพื่อพยายามโน้มน้าวเขาอาจารย์สามยกมือขึ้นเพื่อเป็นเชิงให้ผู้ชายคนนั้นสงบลงก่อนที่จะหันหลังกลับไปรอคำตอบจากเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินยังยืนกอดอกและไม่สนใจอาจารย์สาม มีพียงผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหลังเจี้ยนเฉินที่ทำท่าหวาดกลัว แต่นางก็ยังคงเงียบ“ช่วงเช้าของวันนี้นิกายหยางจิของเจ้าลักพาตัวใครบางคนมา พาเขาออกมาที่นี่ทันที มิฉะนั้นอย่าโทษข้าที่ไร้
