ข้างเซียนสวรรค์และจ้องมองเจี้ยนเฉินดวงตาของเจี้ยนเฉินจ้องมองเฉียนหยุนอย่างเฉยเมย “เฉียนหยุน ครู่หนึ่งข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมาปรากฏตัว ข้าเคยบอกเจ้าไว้ก่อนหน้านี้ว่าเจ้าจะได้เป็นพยานเห็นอาณาจักรฉินกานถูกทำลายล้าง”ผู้อาวุโสทั้งสองโกรธเคืองต่อคำพูดของเจี้ยนเฉินอย่างมาก ผู้อาวุโสที่อยู่ข้างเฉียนหยุนก็เริ่มจับอาวุธ “เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นเซียนผู้คุมกฏหรือ ถึงกล้าพูดเช่นนั้น ระวังไว้ให้ดี เจ้าอาจจะพูดไม่ได้อีกต่อไป ! “เฉียนหยุนเหยียดแขนออกเป็นเชิงปรามไม่ให้ผู้อาวุโสอีกคนพูด เขาหันไปหาเจี้ยนเฉินและพูดว่า “ท่าน ข้าได้บอกท่านก่อนหน้านี้แล้ว การกระทำของข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับอาณาจักรฉินกาน หากมีปัญหาให้ท่านรีบจัดการข้าไม่ใช่คนอื่น หากอาณาจักรฉินกานเข้าสู่ความขัดแย้งนี้ มันจะเป็นปัญหาสำหรับอาณาจักรเกอซุน”เจี้ยนเฉินเยาะเย้ยและพูดว่า “ฮืม เจ้าพูดว่ามันไม่เกี่ยวข้องเหรอ ? ดวงตาของเจ้าคงบอดไปแล้ว เมื่อวานนี้เซียนสวรรค์หลายคนจากอาณาจักรของเจ้ากับอาณาจักรวายุครามได้เข้าโจมตีป้อมปราการด้านตะวันออกของอาณาจักรเกอซุน เจ้าหมายถึงว่าพวกเขาไม่ได้มาจากอาณาจักรฉินกานหรือ ? “” ไม่มีทางที่สิ่งเช่นนั้นจะเกิดขึ้น” เฉียนหยุนพูดยืนยันอย่างมั่นใจ แต่ผู้อาวุโสที่อยู่ข้างเขาก็ดึงเสื้อของเฉียนหยุนและกระซิบด้วยเสียงต่ำว่า “ตอนที่แขนซ้ายของท่านถูกตัดออก ฝ่าบาทอยากแก้แค้นให้ท่าน เราเข้าร่วมกองกำลังของอาณาจักรอื่น และขอให้เซ
