จักร มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถต่อสู้กับนิกายหยางจิได้ ดังนั้นพวกเขาจึงกังวลว่าเขาอาจเป็นหนึ่งในกลุ่มคนนั้นเจี้ยนเฉินยิ้มเล็กน้อย “เจ้าไม่มีคุณสมบัติพอที่จะรู้ชื่อของข้า เจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามของข้า เจ้าวางแผนที่จะจ่ายโรงเตี๊ยมแห่งนี้เท่าไหร่ ? ” เจี้ยนเฉินมีน้ำเสียงเย่อหยิ่งเล็กน้อยราวกับว่าเขาไม่ได้สนใจเกี่ยวกับนิกายหยางจิเลยเด็กหนุ่มและเจ้าของโรงเตี๊ยมมีสีหน้าที่มีปัญหา แต่ละคนรู้ว่าจะไม่มีทางที่นิกายหยางจิจะยอมรามือ ในกรณีที่เกิดการต่อสู้ โรงเตี๊ยมของพวกเขาจะได้รับความเสียหายตอนแรกเด็กหนุ่มและเจ้าของโรงเตี๊ยมไปอ้อนวอนกับเจี้ยนเฉิน แต่หลังจากตระหนักว่าเจี้ยนเฉินไม่ใช่คนธรรมดา พวกเขาจึงหยุดอยู่กับที่ ในฐานะเจ้าของโรงเตี๊ยมและเสี่ยวเอ้อ พวกเขาเห็นผู้คนมากมายในแต่ละวัน เพียงชำเลืองมอง พวกเขาก็สามารถแยกแยะคน ๆ หนึ่งได้อย่างรวดเร็ว ในใจของพวกเขา พวกเขารู้ว่าเจี้ยนเฉินไม่ใช่คนธรรมดา ดังนั้นการพยายามที่จะอ้อนวอนกับเจี้ยนเฉินคงไร้ประโยชน์นอกจากว่าพวกเขาอยากมีปัญหากลุ่มชายจากนิกายหยางจิต่างหยิ่งยโส แต่ละคนมีกลุ่มที่มีอำนาจสนับสนุน ดังนั้นคำพูดของเจี้ยนเฉินจึงทำให้พวกเขาไม่พอใจ เมื่อหยิบเหรียญม่วงออกมา ชายหนุ่มผู้หนึ่งพูดออกมาว่า “ข้ามีเหรียญม่วงให้กับโรงเตี๊ยม เจ้ามีปัญหาหรือไม่ ? “เหรียญม่วง 1 เหรียญมีค่าเท่ากับ 100 เหรียญทอง นี่คือค่าตอบแทนครึ่งปี ซึ่งหมายความว่าเหรียญม่วงเป็นเงินจำนวนมาก
