างเย็นชา ดวงตาของพวกเขาเริ่มเปล่งประกายอันตรายจนถึงจุดที่หากเขาเป็นคนขี้ขลาด เขาคงต้องเป็นลม“เจ้าหนุ่ม เจ้าเป็นใคร ? ” ชายคนหนึ่งพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขาคิดว่าเจี้ยนเฉินพูดท้าทายคนอื่น ๆ จากนิกายหยางจิเริ่มจ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างเย็นชา พวกเขาไม่รู้ว่าเจี้ยนเฉินมาจากไหน อาณาจักรฉินกานทั้งหมดเคยได้ยินเกี่ยวกับนิกายหยางจิ มีชายเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ไม่รู้เกี่ยวกับนิกายที่มีอำนาจแผ่ขยายไปทั่วทั้งอาณาจักร มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถต่อสู้กับนิกายหยางจิได้ ดังนั้นพวกเขาจึงกังวลว่าเขาอาจเป็นหนึ่งในกลุ่มคนนั้นเจี้ยนเฉินยิ้มเล็กน้อย “เจ้าไม่มีคุณสมบัติพอที่จะรู้ชื่อของข้า เจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามของข้า เจ้าวางแผนที่จะจ่ายโรงเตี๊ยมแห่งนี้เท่าไหร่ ? ” เจี้ยนเฉินมีน้ำเสียงเย่อหยิ่งเล็กน้อยราวกับว่าเขาไม่ได้สนใจเกี่ยวกับนิกายหยางจิเลยเด็กหนุ่มและเจ้าของโรงเตี๊ยมมีสีหน้าที่มีปัญหา แต่ละคนรู้ว่าจะไม่มีทางที่นิกายหยางจิจะยอมรามือ ในกรณีที่เกิดการต่อสู้ โรงเตี๊ยมของพวกเขาจะได้รับความเสียหายตอนแรกเด็กหนุ่มและเจ้าของโรงเตี๊ยมไปอ้อนวอนกับเจี้ยนเฉิน แต่หลังจากตระหนักว่าเจี้ยนเฉินไม่ใช่คนธรรมดา พวกเขาจึงหยุดอยู่กับที่ ในฐานะเจ้าของโรงเตี๊ยมและเสี่ยวเอ้อ พวกเขาเห็นผู้คนมากมายในแต่ละวัน เพียงชำเลืองมอง พวกเขาก็สามารถแยกแยะคน ๆ หนึ่งได้อย่างรวดเร็ว ในใจของพวกเขา พวกเขารู้ว่าเจี้ยนเฉินไม่ใช่คนธรรมดา ดังนั้นการ
