ด็กหนุ่มก็หมดหนทาง“เถ้าแก่ ทำไมพวกเขาถึงเก็บเงิน ? ร้านค้าทั้งหมดที่นี่ต้องเสียเงินด้วยหรือ ? ” เจี้ยนเฉินตะโกนถามจากโต๊ะของเขาเด็กหนุ่มที่กำลังเช็ดโต๊ะด้วยผ้ายกศีรษะมาและพูดว่า,” มันคือค่าคุ้มครอง ในแต่ละเดือนพวกเขาบังคับให้เราจ่ายเงิน 3 เหรียญทอง ร้านค้าเล็ก ๆ ของเราหาเงินได้หลายเหรียญทองต่อเดือนก็จริง แต่เมื่อรวมกับภาษี 5 เหรียญทองที่ต้องให้กับเจ้าเมือง เราก็แทบจะไม่มีอะไรเหลือเลย”“ร้านค้าทั้งหมดต้องจ่ายภาษีด้วยหรือ ? ” เจี้ยนเฉินถามต่อไปเด็กหนุ่มส่ายหัวและกล่าวว่า “ภาษีของเจ้าเมืองนั้นเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับร้านค้าทุกแห่ง แต่ผู้ชายพวกนี้มาจากกลุ่มทหารรับจ้าง พวกเขาก่อตั้งกลุ่มของตัวเองขึ้นในเมืองและมีกลุ่มเฉพาะเพื่อไล่ตามร้านค้าที่ไม่มีผู้สนับสนุนและเก็บค่าคุ้มครอง”เจี้ยนเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง เขารู้ว่าบางสิ่งเช่นนี้เป็นเหตุการณ์ปกติโดยเฉพาะอย่างยิ่งในโลกที่คนแข็งแกร่งกินคนอ่อนแอ คนที่มีอำนาจจะรังแกคนที่อ่อนแอเสมอ นี่เป็นเพียงกฎธรรมชาติอีกข้อของโลก“เถ้าแก่ มีห้องพักว่างสำหรับค้างคืนอีกหรือไม่ ? ” ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นมาจากข้างนอกขณะที่ชายหนุ่มเสื้อคลุมสีขาวเดินเข้ามาเมื่อเห็นลูกค้าใหม่ เด็กหนุ่มก็รีบมาทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม “มี, มี, เรามีห้องแน่นอน. ท่านลูกค้าต้องการห้องกี่ห้อง ? “ชายหนุ่มคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้างหลังเขาเริ่มมองไปรอบ ๆ สถานที่ก่อนที่จะหรี่ตาอย่างไม่ค่อยพอใจ ” โรงเตี
