วันนี้ล้วนมาจากอาณาจักรของพวกเขา”เจี้ยนเฉินก็เงียบไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำตอบและเริ่มใช้ความคิด แววตาของเขาก็ส่องประกายเป็นลางไม่ดี“แม่ทัพหลิว ท่านคิดว่าท่านสามารถบอกข้าได้หรือไม่ว่าอาณาจักรฉินกานและอาณาจักรวายุครามมีผู้เชี่ยวชาญกี่คน และใครที่ถูกฆ่าตายในวันนี้ ? ” น้ำเสียงของเจี้ยนเฉินไม่บ่งบอกอารมณ์แม่ทัพหลิวพยักหน้าและตอบว่า “ผู้พิทักษ์จักรพรรดิ หลังจากตรวจสอบเสื้อผ้าของพวกเขาแล้ว เราได้พิจารณาแล้วว่าพวกเขา 3 คนมาจากอาณาจักรฉินกาน ขณะที่อีก 4 คนที่เหลือมาจากอาณาจักรวายุคราม อาณาจักรวายุครามน่าจะมีเซียนสวรรค์ 8 คนซึ่งหมายความว่าในทางทฤษฎีก็น่าจะเหลือ 4 คน อาณาจักรฉินกานก็มีเซียนสวรรค์ 8 คนเช่นกัน ซึ่งหมายความว่าน่าจะเหลืออีก 5 คน”เจี้ยนเฉินพยักหน้าขณะที่ไตร่ตรอง เขาพูดว่า”ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเซียนสวรรค์เหล่านั้น ข้าจะจัดการพวกเขาเอง แม่ทัพหลิว ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ท่านก็ควรไปพักผ่อน”ใบหน้าของแม่ทัพหลิวไม่มีความท้อถอย เขายืนขึ้นจากโต๊ะแล้วโค้งคำนับให้เจี้ยนเฉิน “ข้าขอตัวก่อน ผู้พิทักษ์จักรพรรดิ หากท่านต้องการสิ่งใด โปรดเรียกหาข้าได้ตลอดเวลา” หลังจากนั้นแม่ทัพหลิวจึงเดินออกจากห้องไปปัง !ขณะที่แม่ทัพหลิวกำลังจะออกจากห้อง ประตูก็ถูกเหวี่ยงกลับก่อนที่จะตกลงมา ในช่วงเวลาต่อมาภาพเบลอสีขาวพุ่งเข้ามาในห้องและกระโจนเข้าใส่หน้าอกของเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง,แต่รอยยิ้มท
