ี่หายากก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาในขณะที่เขาเริ่มที่จะกอดรัดร่างสีขาวที่รัดหน้าอกของเขาไว้แน่น.ร่างสีขาวฉับพลันที่ปรากฏขึ้นในห้องคือลูกเสือขาวที่เขาเกือบลืมมันไว้ที่ชายแดนของอาณาจักรฉินกานแม่ทัพหลิวหายตกใจทันทีเมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินคุ้นเคยกับลูกเสือขาว เขาเคยเห็นเซียวเทียนนำลูกเสือเข้ามาแต่ท่าทางเขาดูไม่คุ้นเคยกับมัน“ผู้พิทักษ์จักรพรรดิ ตอนนี้ประตูพังไปแล้ว ข้าจะส่งคนมาซ่อมมันให้เร็วที่สุด” แม่ทัพหลิวพูดก่อนที่จะออกไปจากห้อง“กรร ….” ลูกเสือน้ำตาคลอขณะที่มองเจี้ยนเฉินด้วยความเศร้าโศก กรงเล็บทั้งสองของมันฝังในเสื้อผ้าของเจี้ยนเฉิน มันเกือบฉีกเสื้อของเขา การกระทำของมันเป็นสัญญาณว่ามันกำลังไม่พอใจเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินยังคงลูบหัวของลูกเสือด้วยความเอ็นดู เขาพูดขอโทษอย่างนุ่มนวล จากนั้นเขาก็ปลอบลูกเสือ เขาหยิบโสมขึ้นมาหลายชิ้นให้มันกินลูกพยัคฆ์สับสนอยู่ครู่หนึ่ง มันดีใจราวกับว่ามันลืมเรื่องความไม่พอใจ มันกลืนโสมด้วยเสียงฟี้อย่างเบิกบานใจก่อนที่จะเริ่มหาวเมื่อมันกินเสร็จ ในเวลาไม่นาน มันก็หลับไปบนตักของเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินยิ้มอย่างรักใคร่เมื่อได้เห็นลูกเสือในแบบที่น่าเอ็นดู เมื่อไม่นานมานี้เองที่เขาได้ตระหนักว่าลูกเสือตัวนี้ชอบเขามากเพียงใดสามวันผ่านไปภายในพริบตา ในช่วงสามวัน เจี้ยนเฉินยังคงเลี้ยงลูกพยัคฆ์ด้วยสมบัติสวรรค์เพราะเขาหวังว่ามันจะโตเร็วขึ้น เจี้ยนเฉินไม่ได้ลืมคำพูดของผู้อาวุโสเซีย
