ึงอาวุธเซียนของพวกเขาออกมา พวกเขาร้องออกมาด้วยความโกรธว่า “ข้าจะสู้ตาย ! ” จากนั้นพวกเขาพุ่งตรงไปหาเจี้ยนเฉิน“ไม่ ! พวกเจ้าทุกคนถอยไป ! ” ฮ่องเต้ตะโกนแต่โชคไม่ดีที่เขาพูดช้าเกินไป เจี้ยนเฉินเคลื่อนตัว เขายิงปราณกระบี่ผ่านลำคอของพวกเขาทำให้เลือดสาดไปทั่วห้องโถง“ถอยไป ทุกคนถอยไป ! เขาไม่ใช่คนที่พวกเจ้าเอาชนะได้ ! ” ฮ่องเต้พูด คนเหล่านี้ล้วนมีตำแหน่งสูงในอาณาจักร หากพวกเขาต้องตาย อาณาจักรปิงหยางก็จะดับสูญและคงเหลือเพียงชื่อเท่านั้น เขาหันไปหาเจี้ยนเฉินด้วยความกลัวเขารีบพูดก่อนที่ทุกคนจะถูกฆ่าตาย “ข้าจะนำเจ้าไปที่คลัง ! ทุกคนลดอาวุธลง ไม่อย่างนั้นข้าจะตัดหัวพวกเจ้า ! “หลังจากนั้นฮ่องเต้แห่งอาณาจักรปิงหยางก็พาเจี้ยนเฉินไปที่คลังของอาณาจักร กลุ่มขุนนางและทหารติดตามมาด้วยใบหน้าที่วิตกกังวลเจี้ยนเฉินและฮ่องเต้มาถึงคลังอย่างรวดเร็ว ทหารเปิดประตูคลังตามคำสั่งของฮ่องเต้ทันทีและอนุญาตให้พวกเขาเข้าไปคลังตั้งอยู่ใต้ดินในใจกลางของพระราชวังและถูกแบ่งออกเป็นหลายพื้นที่ที่สามารถเห็นสิ่งของทุกขนาดอันดับแรกเจี้ยนเฉินบอกให้ฮ่องเต้แสดงให้เขาเห็นว่าแกนอสูรอยู่ที่ไหน มันเป็นพื้นที่กว้างขวางที่มีกล่องหลายแบบ มีพลังงานแปลก ๆ ที่สามารถมองเห็นได้ไหลออกมาจากกล่อง และเมื่อเปิดมันออก เจี้ยนเฉินเห็นเข็มขัดมิติหลายชิ้นถูกจัดเรียงอยู่ภายในเจี้ยนเฉินกวาดสายตาผ่านทั้งหมด เขาไม่สนใจกล่องที่บรรจุแกนอสูรระดับ 1 และระดับ
