! ” ทหารสามคนประท้วงทันที พวกเขาคุกเข่าต่อหน้าเขาและเจี้ยนเฉินโดยไม่กังวลเกี่ยวกับชีวิตของตัวเองฮ่องเต้สั่นศีรษะ “สงครามครั้งนี้เป็นบาปที่ข้าต้องชดใช้เพียงคนเดียว การตัดสินใจเข้าทำสงครามไม่ได้ขึ้นอยู่กับพวกเจ้า นอกจากนี้พวกเจ้ายังมีครอบครัวของตัวเองที่จะต้องดูแล”เมื่อได้รับการเตือนให้นึกถึงครอบครัว ทหารสามคนนั้นก็ตัวแข็งทื่อพร้อมด้วยหยดน้ำตาดวงตาของเจี้ยนเฉินดูมืดมนอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อฮ่องเต้พูดถึงครอบครัว เจี้ยนเฉินก็คิดถึงครอบครัวของตัวเองฮ่องเต้อ้อนวอนเจี้ยนเฉินอีกครั้ง “ทุกอย่างเป็นความผิดของข้าเอง ข้าจะเรียกกองทัพของข้ากลับมา โปรดไว้ชีวิตทหารของข้าด้วยเจี้ยนเฉินมองไปที่ทหารสามคนที่คุกเข่าอยู่ใกล้ ๆ เจี้ยนเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่งเพราะพวกเขาได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีครั้งแรกของเขา “ข้าจะให้อภัยพวกเขา แต่ถ้าพวกเขากล้าที่จะเอาเปรียบอาณาจักรเกอซุนไม่ว่าทางใด ข้าก็จะไม่ใจดีเช่นนี้อีก”ฮ่องเต้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทหารแต่ละคนรับใช้เขามาอย่างน้อย 20 ปี พวกเขาปกป้องเขาโดยปราศจากคำถาม แม้ว่าเขาจะเป็นฮ่องเต้ของพวกเขาและพวกเขาเป็นคนรับใช้ พวกเขาก็มีมิตรภาพที่ลึกซึ้งต่อกัน ดังนั้นฮ่องเต้จึงพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อประกันว่าทหารทั้งสามคนจะไม่ตายไปพร้อมกับเขา ฮ่องเต้รู้ว่าเจี้ยนเฉินเป็นเซียนสวรรค์ ดังนั้นการส่งเซียนปฐพีทั้งสามคนนี้ไปก็จะเท่ากับว่าส่งพวกเขาไปตายแทนที่จะฆ่าฮ่องเต้ เจี้ยนเฉินคว้าไหล่
