ก เขาก็ไม่สามารถหลั่งน้ำตาได้ เขาลอบถอนใจ เขารู้ว่าตั้งแต่เวลานี้เป็นต้นไป หากอาณาจักรปิงหยางไม่พังทลาย มันก็จะถูกควบคุมเป็นเวลานานหลังจากนั้นเจี้ยนเฉินก็มาถึงบริเวณคลังเงิน หลังจากกวาดทุกอย่างไปเรียบ ตอนนี้เจี้ยนเฉินจึงมีเหรียญม่วงจำนวนมาก หากเขาคำนวณจำนวนทั้งหมด มันอาจจะมีเหรียญม่วงมากกว่าหนึ่งร้อยล้านเหรียญเนื่องจากเป็นสินทรัพย์ที่มาจากทั่วอาณาจักร
เจี้ยนเฉินจ้องฮ่องเต้อย่างอดทนสักครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดว่า “ข้าเป็นใครไม่สำคัญ สิ่งที่ควรรู้คือข้ามาจากอาณาจักรเกอซุน”
“เจ้ามาจากอาณาจักรเกอซุนอย่างที่ข้าคาดไว้จริง ๆ ด้วย” ฮ่องเต้ถอนหายใจก่อนที่จะมองย้อนกลับไปหาเจี้ยนเฉิน “ดูเหมือนว่าการตัดสินใจของฮ่องเต้ผู้นี้ในการเข้าร่วมกับอีกสามอาณาจักรเพื่อโจมตีอาณาจักรเกอซุนนั้นเป็นการตัดสินใจที่ผิด ข้าเคยมั่นใจว่าอาณาจักรเกอซุนจะไม่มีลูกไม้ซ่อนเร้นที่สามารถบุกพระราชวังของอาณาจักรปิงหยางของข้าและทำให้ข้าต้องเจอกับจุดจบเช่นนี้ ฮือ ~~~” ฮ่องเต้ดูทรุดโทรมยิ่งกว่าเดิมราวกับว่าเขาแก่เพิ่มขึ้นอีกหลายปีในพริบตา“ฮ่องเต้ผู้นี้พ่ายแพ้ ทำตามที่เจ้าเห็นสมควรเพื่อเป็นการลงโทษ ไม่ว่าจะเป็นการฆ่าหรือทรมานข้า ข้าทำได้เพียงขอร้องให้เจ้าอภัยแก่ทหารเหล่านี้ พวกเขาบริสุทธิ์ พวกเขาไม่ได้ทำผิดเหมือนข้า” ฮ่องเต้อ้อนวอนอย่างนอบน้อม“ฝ่าบาท ! ภารกิจเดียวในชีวิตของข้าคือการปกป้องให้พระองค์ปลอดภัย ! เราสามคนไม่กลัวความตาย
