ชกเลือดที่เชื่อมติดกับกำแพงที่มั่น เสื้อผ้าของเขาย้อมด้วยเลือดสีแดง และแม้แต่ผมของเขาก็กลายเป็นสีแดงพร้อมกับเชือกที่มัดร่างกายของเขา
แม้จะอยู่เกินกว่าสิบกิโลเมตร แต่ด้วยความสามารถของเจี้ยนเฉินก็เพียงพอที่จะทำให้เขามองเห็นสิ่งนี้ แม้จะผ่านไปหลายปี เจียงหยางหู่ก็ยังคงดูเหมือนเดิมเหมือนเมื่อครั้งเจี้ยนเฉินจากไป ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือใบหน้าของเขาซีดเหมือนกระดาษและดวงตาของเขาปิด เขาจะมีชีวิตอยู่หรือไม่ เจี้ยนเฉินไม่รู้
เมื่อเห็นว่าเจียงหยางหู่ได้รับความทุกข์ทรมานอย่างไร ดวงตาของเจียนเฉินก็เริ่มเบิกกว้างความโกรธแค้นและกระหายเลือด ร่างที่ลอยอยู่ของเขาเริ่มสั่นเทิ้มอย่างรุนแรงยิ่งขึ้นรู้สึกราวกับว่าเขากำลังจะตกลงมาจากท้องฟ้าในเวลาใดก็ได้
ในอดีตเจี้ยนเฉินมีความปรารถนากับตัวเองหลายครั้งว่าเขาจะได้เห็นสมาชิกครอบครัวของเขาอีกครั้ง ในเวลานั้นมันจะให้ความสุขและความหวัง
ในอดีต เขาเคยคิดที่จะกลับไปที่สำนักคากัตและให้พี่ชายของเขาได้เห็นความแข็งแกร่งของเขา เขาไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะกลับมาบ้านเกิดและครอบครัวของเขาจะได้พบกับโศกนาฏกรรมที่ทำให้จิตใจของเขาไม่สามารถทนรับได้
พี่ใหญ่ ! เจี้ยนเฉินคำรามด้วยความโศกเศร้าก่อนที่ดวงตาของเขาจะทอประกายสีแดงและจิตสังหารจำนวนมากก็เริ่มส่งออกมาในคลื่นอารมณ์ราวกับเมฆหมอก อากาศรอบ ๆ เจี้ยนเฉินเปลี่ยนเป็นสีฟ้าก่อนที่เขาจะบินไปยังกำแพงป้อมปราการทันที
ทหาร 2 ล้านคนที่ย
