และฐานรากโครงสร้างของอาคารหลายแห่งได้ถูกโจมตี
จากจุดนี้ เจี้ยนเฉินได้มาถึงด้านข้างของเจียงหยางหู่แล้ว ด้วยความเศร้าโศกจนน้ำตาไหล เจี้ยนเฉินก็ตัดเชือกที่มัดพี่ชายของเขาออก มันเจ็บปวดมากเมื่อเขากอดเจียงหยางหู่ไว้ที่อก
พี่ใหญ่ ! เมื่อเห็นว่าเจียงหยางหู่หมดสติ เจี้ยนเฉินก็ร้องออกมาด้วยความโศกเศร้าอีกครั้ง พี่ใหญ่ของเขาเป็นคนพิการ ไม่มีทางที่เจี้ยนเฉินจะยอมรับในเรื่องนี้ได้
รีบนำยาจิตวิญญาณธาตุแสงที่เขานำออกมาจากถ้ำในช่วงเวลาที่เขาอยู่ในงานชุมนุมทหารรบจ้าง เขาฝืนป้อนยาให้กับเจียงหยางหู่เพื่อรักษาชีวิต พี่ใหญ่ของเขายังมีชีวิตอยู่ แต่เนื่องจากการสูญเสียเลือด ชีวิตของเขาจึงแทบจะแขวนอยู่บนเส้นด้าย
นำอัญมณีออกมาจากแหวนมิติ ผู้บัญชาการกองทัพทำลายมันทันทีก่อนที่จะกระโดดลงมาจากกำแพง ด้วยความแข็งแกร่งของเขาในฐานะเซียนปฐพี เขาจึงไม่มีโอกาสที่จะต่อสู้กับเซียนสวรรค์ ดังนั้นโอกาสเดียวในการรักษาชีวิตของเขาก็คือการหนี
“ยิง ! ยิงเขาลงมา ! ” ทหารหลายคนเริ่มร้องตะโกนก่อนยิงธนูไปที่เจี้ยนเฉินทีละดอก ๆ ลูกธนูเหล็กเริ่มยิงไปที่เจี้ยนเฉินเหมือนแมลงเม่าบินเข้าเปลวไฟและปกคลุมทั่วทั้งท้องฟ้าด้วยเหล็ก
แต่ความโกรธเกรี้ยวของเจี้ยนเฉินได้ทะยานขึ้นไปถึงจุดสูงสุดแล้ว ในช่วงเวลานี้ ดวงตาของเขาเปล่งประกายแสงสีฟ้าและสีม่วงที่เป็นอันตราย ก่อนที่พลังจิตของเขาจะล้อมรอบพื้นที่รอบตัวเขา
ลูกธนูไม่สามารถเข้าใกล้ร่างกายของเขาแล
