กอซุนทางเหนือแล้ว ในขณะที่มีทหารจำนวนมากพร้อมสำหรับการโจมตีเต็มรูปแบบ ยังคงมีทหาร 2 ล้านนายที่เหลือเป็นกำลังเสริมในกรณีที่มีความต้องการลอยอยู่ในอากาศหลายกิโลเมตรห่างจากอาณาจักรปิงหยาง ในแววตาของเขามีความเศร้าโศก ในขณะที่ร่างกายของเขาเริ่มสั่นเทิ้มอย่างรุนแรงห่างออกไปเพียง 15 กิโลเมตร สามารถมองเห็นร่างที่ไร้แขนขาและโชกเลือดที่เชื่อมติดกับกำแพงที่มั่น เสื้อผ้าของเขาย้อมด้วยเลือดสีแดง และแม้แต่ผมของเขาก็กลายเป็นสีแดงพร้อมกับเชือกที่มัดร่างกายของเขาแม้จะอยู่เกินกว่าสิบกิโลเมตร แต่ด้วยความสามารถของเจี้ยนเฉินก็เพียงพอที่จะทำให้เขามองเห็นสิ่งนี้ แม้จะผ่านไปหลายปี เจียงหยางหู่ก็ยังคงดูเหมือนเดิมเหมือนเมื่อครั้งเจี้ยนเฉินจากไป ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือใบหน้าของเขาซีดเหมือนกระดาษและดวงตาของเขาปิด เขาจะมีชีวิตอยู่หรือไม่ เจี้ยนเฉินไม่รู้เมื่อเห็นว่าเจียงหยางหู่ได้รับความทุกข์ทรมานอย่างไร ดวงตาของเจียนเฉินก็เริ่มเบิกกว้างความโกรธแค้นและกระหายเลือด ร่างที่ลอยอยู่ของเขาเริ่มสั่นเทิ้มอย่างรุนแรงยิ่งขึ้นรู้สึกราวกับว่าเขากำลังจะตกลงมาจากท้องฟ้าในเวลาใดก็ได้ในอดีตเจี้ยนเฉินมีความปรารถนากับตัวเองหลายครั้งว่าเขาจะได้เห็นสมาชิกครอบครัวของเขาอีกครั้ง ในเวลานั้นมันจะให้ความสุขและความหวังในอดีต เขาเคยคิดที่จะกลับไปที่สำนักคากัตและให้พี่ชายของเขาได้เห็นความแข็งแกร่งของเขา เขาไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะกลับมา
