บ้านเกิดและครอบครัวของเขาจะได้พบกับโศกนาฏกรรมที่ทำให้จิตใจของเขาไม่สามารถทนรับได้พี่ใหญ่ ! เจี้ยนเฉินคำรามด้วยความโศกเศร้าก่อนที่ดวงตาของเขาจะทอประกายสีแดงและจิตสังหารจำนวนมากก็เริ่มส่งออกมาในคลื่นอารมณ์ราวกับเมฆหมอก อากาศรอบ ๆ เจี้ยนเฉินเปลี่ยนเป็นสีฟ้าก่อนที่เขาจะบินไปยังกำแพงป้อมปราการทันทีทหาร 2 ล้านคนที่ยืนเฝ้าป้อมปราการสะดุ้งด้วยความประหลาดใจ ทหารทั้งหมดในกระโจมพุ่งออกมาทันทีและจ้องไปที่ร่างที่ลอยเข้าของเจี้ยนเฉิน“ตูม ตูม ตูม ตูม ตูม ..” สามารถได้ยินเสียงกลองจากภายในป้อมปราการหลายแห่งซึ่งบ่งบอกว่าศัตรูกำลังบุกเข้ามาและป้อมปราการทั้งหมดควรเตรียมพร้อมด้านบนของกำแพงเมือง ชายวัยกลางคนที่สวมเกราะเดินออกจากอาคารใกล้เคียง เมื่อเห็นร่างที่บินของเจี้ยนเฉิน สีหน้าของเขาซีดอยู่สักครู่ ก่อนที่จะคำรามออกคำสั่ง ปล่อยลูกธนู !ตามคำสั่ง เสียงหวีดหวิวหลายครั้งที่สามารถได้ยินได้ในอากาศเนื่องจากมีการยิงธนูขนาดใหญ่หลายดอกจากป้อมปราการดวงตาของเจี้ยนเฉินเปล่งประกายด้วยแสงสีม่วงเมื่อเขาเริ่มควบคุมโลก ลูกศรที่พุ่งไปที่เขาห่างไปหลายกิโลเมตรเริ่มที่จะชะลอความเร็วลงอย่างเห็นได้ชัด หลังจากนั้นไม่นาน ลูกศรก็ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ – ทหารที่เฝ้าดูอยู่รู้สึกตกใจ ลูกศรทุกอันเริ่มหมุนก่อนที่แสงสีฟ้าและสีม่วงจะคลุมพวกมันไว้ ในวินาทีต่อมาพวกมันถูกส่งกลับไปที่ป้อมปราการด้วยความเร็วที่เร็วกว่าตอนที่พวกมันถูกยิงออกมา
