ครั้งแรกทหารที่เฝ้ามองจากกำแพงร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่ผู้บังคับบัญชาจะคำรามออกคำสั่งอย่างอื่น ลูกศรก็เจาะเข้าไปในกำแพงป้อมปราการ” ปัง ปัง ปัง ปัง ..”หลังจากการระเบิดแบบต่อเนื่อง กำแพงของป้อมปราการก็สามารถมองเห็นหลุมได้หลายหลุมและมีควันเบาบางลอยออกมา ทหารที่โชคร้ายหลายคนถูกยิงเข้าที่หน้าอกด้วยลูกธนูและฐานรากโครงสร้างของอาคารหลายแห่งได้ถูกโจมตีจากจุดนี้ เจี้ยนเฉินได้มาถึงด้านข้างของเจียงหยางหู่แล้ว ด้วยความเศร้าโศกจนน้ำตาไหล เจี้ยนเฉินก็ตัดเชือกที่มัดพี่ชายของเขาออก มันเจ็บปวดมากเมื่อเขากอดเจียงหยางหู่ไว้ที่อกพี่ใหญ่ ! เมื่อเห็นว่าเจียงหยางหู่หมดสติ เจี้ยนเฉินก็ร้องออกมาด้วยความโศกเศร้าอีกครั้ง พี่ใหญ่ของเขาเป็นคนพิการ ไม่มีทางที่เจี้ยนเฉินจะยอมรับในเรื่องนี้ได้รีบนำยาจิตวิญญาณธาตุแสงที่เขานำออกมาจากถ้ำในช่วงเวลาที่เขาอยู่ในงานชุมนุมทหารรบจ้าง เขาฝืนป้อนยาให้กับเจียงหยางหู่เพื่อรักษาชีวิต พี่ใหญ่ของเขายังมีชีวิตอยู่ แต่เนื่องจากการสูญเสียเลือด ชีวิตของเขาจึงแทบจะแขวนอยู่บนเส้นด้ายนำอัญมณีออกมาจากแหวนมิติ ผู้บัญชาการกองทัพทำลายมันทันทีก่อนที่จะกระโดดลงมาจากกำแพง ด้วยความแข็งแกร่งของเขาในฐานะเซียนปฐพี เขาจึงไม่มีโอกาสที่จะต่อสู้กับเซียนสวรรค์ ดังนั้นโอกาสเดียวในการรักษาชีวิตของเขาก็คือการหนี“ยิง ! ยิงเขาลงมา ! ” ทหารหลายคนเริ่มร้องตะโกนก่อนยิงธนูไปที่เจี้ยนเฉินทีละดอก ๆ ลูกธนูเหล็
