งเจ็บปวดดังขึ้นมา มีตะเกียบฝังอยู่ในแขนขวาของเซียวฮานจนทะลุกระดูกจนไม่อาจขยับแขนได้ว้าว เจียนเฉิน เจ้าน่าทึ่งมาก…น่าทึ่งมาก น่าทึ่งมากจริง ๆ เจี้ยนเฉินเจ้าแข็งแกร่งแค่ไหนถึงได้ใช้แค่ตะเกียบก็เอาชนะเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษได้แล้ว ?เจี้ยนเฉิน เจ้าต้องสอนข้าบ้าง…องค์หญิงทั้งสามต่างปรบมือของพวกเขาและชื่นชมเจี้ยนเฉิน ดวงตาของพวกนางสว่างไสวราวกับดวงดาวเมื่อเห็นบาดแผลบนร่างกายของเซียวฮาน ฉินจี๋ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ชายผู้นี้เป็นผู้สังหารนายน้อยจากตระกูลชิและตระกูลเจี่ยเต๋อ ด้วยเหตุนี้เขาจึงกังวลว่าเจี้ยนเฉินอาจจะคร่าชีวิตเซียวฮานด้วยความโกรธพาเซียวฮานไปรักษาบาลแผล ฉินจีโบกมือให้กับนางกำนัลทั้งสองเซียวฮานไม่อาจระงับความเจ็บปวดที่แขนของเขาได้ ได้แต่มองไปอย่างเจียนเฉินอย่างอาฆาตเท่านั้น เขาเดินออกจากวังโดยไม่หันกลับมามอง เนื่องจากที่นี่ไม่เคยให้เกียรติเขาเลยหลังจากเซียวฮานจากไป เจียนเฉินก็มองไปที่ฉินจี๋ พี่ฉินจี๋ เซียนฮานเป็นใคร?ฉินจีนั่งลง สถานะของเซียวฮานนั่นมีความเป็นพิเศษอยู่บ้าง ภายในวังนี้เขามีสถานะไม่ต่างไปจากองค์ชาย ปู่ของเขาเป็นราชครูและมีตำแหน่งที่มีชื่อเสียงอย่างมาก สถานะของปู่เขาอาจจะเทียบเท่าได้กับพ่อแม่ของข้า พ่อเซียวฮานยังเป็นหัวหน้ากองทหารจักรวรรดิเมื่อ 5 ปีก่อน มีอยู่ครั้งหนึ่งที่พ่อของข้าเป็นเป้าหมายในการจู่โจม พ่อของเซียวฮานได้ระเบิดตัวเองเพื่อลากคนผู้นั้นตายไปด้วย ด้วยเหตุน
