จ้าเซียวฮานสูญเสียเหตุผลจากความโกรธไปแล้ว เขาไม่สนใจคำพูดขององค์ชายสามและยังคงชี้ดาบไปที่เจี้ยนเฉินพลางพูดซ้ำ ๆ ว่า เจ้ากล้ายอมรับหรือไม่ !บังอาจ ! ฉินจี๋ฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะอีกครั้งด้วยความโกรธราวกับว่าเขากำลังเตรียมรับมือด้วยตนเองเจี้ยนเฉินยกมือขึ้นเพื่อหยุดฉินจี๋ในขณะที่มองเซียวฮาน พี่ฉินจี๋ ถ้าพี่ชายผู้นี้ต้องการที่จะท้าทายข้า ข้าก็ต้องรับมันฉินจี๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพยักหน้า น้องเจียนเฉิน โปรดยั้งมือด้วยโปรดอะไรกัน หา ? ฮ่าฮ่า สอนบทเรียนที่ดีให้กับเขาที เขาทำให้เราอกแตกตายแทบทุกวัน ! ฉินซวงพูดอย่างไม่พอใจถูกต้อง ข้าเกลียดเขา ฉินหยู่ปิงมองไปด้วยความรังเกียจเจียนเฉินมองไปที่เซียวฮาน เจ้าลงมือได้เลยออกไปข้างนอกเถอะ ตำหนักแห่งนี้เล็กเกินไปและข้าไม่ต้องการทำลายตำหนักขององค์ชายสาม เขาตะโกนไม่จำเป็น เจียนเฉินส่ายหัว ข้าไม่อยากไปไหน เจ้ามั่นใจได้เราจะไม่ทำลายสิ่งของใด ๆ ในตำหนักนี้เจี้ยนเฉินตอบแบบสบาย ๆ ทำให้เซียวฮานระเบิดความโกรธอีกครั้ง ยโสยิ่งนัก ข้าจะทำให้เจ้าต้องชดใช้อย่างสาสม จากนั้นเขาก็ยกอาวุธเซียนขวานยักษ์ขึ้นมาและพุ่งเข้าโจมตีเจี้ยนเฉินฉินซวง ฉินหยู่ปิงและองค์หญิงแห่งฟูหนาน ต่างส่งสัญญาณน้อย ๆ ขณะที่พวกนางพยายามถอยออกมาเพื่อหลีกเลี่ยงคลื่นพลังเจียนเฉินโบกมืออย่างสบาย ๆ ตะเกียบจากโต๊ะก็เริ่มลอยขึ้นไปในอากาศพร้อมกับแสงสีม่วง-ฟ้าก่อนที่จะพุ่งใส่เซียวฮานอ๊ากก ! เสียงร้องอย่า
