้ว่าพลังบรรพกาลจะไม่เพียงพอสำหรับข้าในการสร้างร่างบรรพกาล แต่อย่างน้อยที่สุดข้าก็จะทำให้ร่างกายปัจจุบันของข้าแข็งแกร่งขึ้น” เจี้ยนเฉินคิดกับตัวเองก่อนที่จะได้ข้อสรุปหลังจากข้อสรุปนี้ เจี้ยนเฉินเริ่มใช้พลังบรรพกาลในการหลอมร่างกายของเขา โชคดีที่เขาบ่มเพาะบัญญัติกระบี่นภามาระยะหนึ่งแล้ว เขาจึงมีประสบการณ์มากมายในการบ่มเพาะ แม้ว่าจะมีพลังบรรพกาลจำนวนน้อย แต่ก็ยังแข็งแกร่งพอสำหรับเขาเขาปล่อยให้สายพลังบรรพกาลเข้าไปในจุดตันเถียน ในที่สุดก็เริ่มรู้สึกถึงความรุนแรงของมันเมื่อมันเริ่มโคจรไปทั่ว ทันทีที่มันเริ่มโคจรเขาก็เริ่มรู้สึกอ่อนแอราวกับว่าร่างกายของเขาทำจากเต้าหู้ ไม่ว่าพลังบรรพกาลจะโคจรไปยังส่วนใดของร่างกาย ร่างกายของเจี้ยนเฉินก็เจ็บปวดอย่างเหลือทน เส้นชีพจรของเขากำลังจะแตกและอวัยวะภายในของเขาก็เริ่มที่จะล้มเหลว แม้กระทั่งเส้นเลือดของเขาก็เริ่มที่จะฉีกขาดแม้ว่าตอนนี้พลังบรรพกาลจะไม่ได้มีความเข้มข้นมาก แต่มันก็ยังเป็นพลังงานแปลกใหม่ที่ร่างกายของเจี้ยนเฉินไม่สามารถรับมือได้ เจี้ยนเฉินใช้บัญญัติกระบี่นภาเพื่อหลอมร่างกายของเขา แต่มันเป็นครั้งแรกที่เขาประสบกับความเจ็บปวดจากการทำเช่นนั้นบนเตียง ร่างของเจี้ยนเฉินสั่นอย่างต่อเนื่องขณะที่ใบหน้าของเขาเริ่มซีดเหมือนกระดาษ เหงื่อยังคงหยดลงมาที่ใบหน้าของเขาอย่างท่วมท้น และใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาก็บิดเบี้ยวขึ้นมาจากความเจ็บปวดและกล้ามเนื้อของเขาก็ย
