ากนี้เขายังทำเช่นนั้นโดยการบ่มเพาะอย่างระมัดระวังด้วยตัวเองโดยไม่ต้องใช้ทรัพยากรอื่นเจี้ยนเฉินตบไหล่ของเจ้าอ้วนน้อยและปลอบใจเขาว่า “อ้วนน้อย อย่าเพิ่งท้อแท้ ความกล้าหาญในปัจจุบันของเจ้านั้นยอดเยี่ยมมากในโลกภายนอก จำนวนคนที่เป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษตอนอายุเท่ากับเจ้านั้นสามารถนับได้ด้วยนิ้วมือของเจ้า”เมื่อพูดถึงโลกภายนอกดวงตาของอ้วนน้อยก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที ดวงตาของเขาจ้องมองเจี้ยนเฉินขณะที่เขาถามว่า “จริงเหรอ ? เจี้ยนเฉิน ข้าเป็นคนที่น่าทึ่งในโลกภายนอกหรือ ? “” อืม..คือ..อ้วนน้อย ข้าจะเล่าเรื่องนี้ให้เจ้าฟังทีหลัง ข้ามาหาเจ้าเพื่อขอความช่วยเหลือ” เจี้ยนเฉินหลีกเลี่ยงเรื่องนี้อย่างรวดเร็วมีปัญหาอะไรหรือ ? พูดมาเลย เจี้ยนเฉิน ข้าจะช่วยเจ้าแน่นอน” เจ้าอ้วนน้อยยืนตรงขึ้นมาและให้คำมั่นสัญญาเจี้ยนเฉินถอยหลังออกไปและพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า ” อ้วนน้อย ใช้อาวุธเซียนโจมตีข้า”“อะไรนะ—โจมตีเจ้าหรือ ? ” อ้วนน้อยตกตะลึงกับคำร้องขอถูกต้อง อ้วนน้อย ไม่ต้องกังวล เพราะมันจะไม่สร้างความเสียหายมากนัก” เจี้ยนเฉินพูดอย่างจริงจังเจ้าอ้วนน้อยเริ่มลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเขาคิดว่าเจี้ยนเฉินเป็นเซียนสวรรค์ จิตใจของเขาก็เริ่มสงบลง “ได้สิ แต่เจ้าห้ามโจมตีข้า ! ข้าไม่เหมาะที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของเจ้า หลังจากนั้นอาวุธเซียนของเจ้าอ้วนน้อยก็ปรากฏขึ้นในมือของเขาในรูปของขวานรบสีดำสนิทเมื่อเห็นอย่างนี้เจี้ยนเฉิ
