ร่งที่สุดไม่ใช่เซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษ แต่ส่วนใหญ่พวกเขาก็เป็นเซียนหรือเซียนระดับสูง บางคนไม่สนใจเกี่ยวกับการบ่มเพาะเลย และยังไม่ได้ควบรวมพลังเซียนของพวกเขาให้กลายเป็นอาวุธเซียนหลังจากนั้นเจี้ยนเฉินก็ปรากฏตัวต่อหน้าผู้เฒ่าเซี่ยวในไร่ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าผู้เฒ่าเซี่ยวไม่ใช่คนธรรมดา แต่โลกทั้งใบถูกหลอมรวมเข้ากับบุคคลผู้นี้ แม้ในขณะที่เขาใช้จอบขุดไปมา สิ่งที่เขารู้สึกได้ในตัวผู้เฒ่าเซี่ยวคือความลึกลับที่ลึกซึ้งมากมายของโลกความรับรู้ของเจี้ยนเฉินยังคงแพร่กระจายอย่างต่อเนื่องจนถึง 15 กิโลเมตรและในที่สุดเขาก็ถึงขีดจำกัดของเขา หลังจากดื่มสุราร้อยพงไพรแล้วจิตใจของเขาก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด สำหรับเขานี่เป็นสิ่งที่เขาจะต้องเฉลิมฉลอง“นายท่าน..นายท่าน..” ทันใดนั้นส่วนลึกที่อยู่ในใจของเจี้ยนเฉินก็มีเสียงแผ่วเบาดังขึ้นมา หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็รู้สึกว่าเสียงมาจากไหนและตกใจทันที“นายท่าน ในที่สุดข้าก็สามารถสื่อสารกับท่านได้” เจี้ยนเฉินสามารถได้ยินความสุขที่อธิบายไม่ได้ในน้ำเสียงนั้น“เจ้า..เจ้าคือจิตวิญญาณกระบี่สีฟ้าและสีม่วงหรือ ? ” เจี้ยนเฉินพูดเสียงติดอ่างเล็กน้อย“นายท่าน ข้าชื่อจือหยิง,ท่านจะเรียกข้าว่าเสี่ยวจือก็ได้” จิตวิญญาณกระบี่จือหยิงพูด เสียงของมันฟังดูเหมือนเสียงของชายหนุ่ม“นายท่าน ข้าชื่อฉิงโซว หรือท่านจะเรียกข้าว่าเสี่ยวฉิงก็ได้ ! ” ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเบา ๆ อีกเสียงหนึ่ง เป็นเ
