เจี้ยนเฉินส่องสว่างอย่างมีความสุขก่อนที่จะหันไปทันเวลาและเห็นแสงสีขาวพุ่งเข้าหาหน้าอกของเขา ลูกเสือกระแทกกับลำตัวของเจี้ยนเฉินอย่างแรงจนทำให้เจี้ยนเฉินต้องถอยกลับไปหลายก้าว“ฮู ..” ลูกเสือขาวมีความสุขอย่างมากและยังคงซุกตัวอยู่ในหน้าอกของเจี้ยนเฉิน มันใช้หัวถูเข้ากับคางของเขา มันเลียเจี้ยนเฉินอย่างไม่หยุดหย่อนเพื่อบ่งบอกถึงความสุขหลังจากเหตุการณ์ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ลูกเสือขาวเริ่มให้ความสนใจกับเจี้ยนเฉินมากขึ้นเจี้ยนเฉินยิ้มเมื่อเขามองดูลูกเสือ เขาสามารถบอกได้อย่างชัดเจนว่าลูกเสือตัวใหญ่และหนักกว่าเดิมนับตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นมัน อุ้งเท้าทั้งสี่นั้นโตขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ และแม้แต่เขี้ยวก็ดูน่ากลัวมาก“เจี้ยนเฉิน รับลูกเสือปีกเทวะไปและออกไปจากที่นี่ ลูกเสือไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นานเกินไป” เสียงของราชาวานรดังขึ้น เมื่อลืมตา เขายิ้มไปและมองลูกเสือขาวด้วยความรัก“ได้เลย ราชาวานร ข้าขออำลา ” เจี้ยนเฉินพูดกับราชาวานรก่อนที่จะนำลูกเสือออกไป” ฮู่ ฮุ่ ..” ลูกเสือขาวดูเหมือนจะรู้ตัวว่าพวกเขากำลังจากไป มันมองราชาวานรอย่างเศร้าโศกก่อนที่จะโบกมือให้ลาเขาออกจากถ้ำไปแล้ว โลกภายนอกนั้นค่อนข้างมืดมิดโดยมีดวงจันทร์สว่างส่องลงมาที่พื้นด้านล่างคืนนั้นสวยงามเป็นพิเศษด้วยแสงจันทร์ซึ่งสาดส่องไปทุกที่ แม้แต่เด็กที่ดื้อดึงก็ต้องตกตะลึงไปกับความสวยงามและจะต้องหลงใหลไปกับความงามราชาวานรไม่ได้กล่าวลา
