บทที่133 ทำลายทุกอย่างด้วยมือตัวเอง (1)
นางสูดลมหายใจเข้าอย่างยอมรับชะตากรรม ก่อนจะตัดสินใจเติมฟืนเข้าไปในกองไฟอีกสักกำหนึ่ง
“ท่านพ่อ” นางเอ่ยขึ้นอีกครา น้ำเสียงเจือแววเด็ดเดี่ยวประหนึ่งทุ่มหมดหน้าตัก
“ลูกย่อมตระหนักดีว่า การกระทำครั้งนี้จะต้องชักนำเสียงครหาและคำวิพากษ์วิจารณ์มากมายมาสู่ตระกูลเป็นแน่ ทว่าบัดนี้จวนจงหย่งโหวของเราล้วนเกี่ยวพันเป็นกิ่งก้านเดียวกัน รุ่งเรืองย่อมต้องรุ่งเรืองไปด้วยกัน ครั้นเสื่อมเสียย่อมต้องเสื่อมเสียไปด้วยกัน! หากลูกสามารถเข้าสู่เส้นทางขุนนางได้สำเร็จ ต่อให้เป็นเพียงตำแหน่งแขวนชื่อไว้ลอยๆ ขอเพียงสามารถตั้งหลักให้มั่นคงได้ สำหรับจวนโหวเรา นอกจากถ้อยคำซุบซิบนินทาเพียงเล็กน้อยแล้ว มิใช่ว่านอกเหนือจากนั้น จะมีแต่คุณประโยชน์นับร้อย แต่ไร้โทษสักประการหรอกรึเจ้าคะ? มีเรี่ยวแรงเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน ย่อมเท่ากับมีรากฐานให้หยัดยืนในราชสำนักเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วนนะเจ้าคะท่านพ่อ!”
เมิ่งชินรุ่ยยกมือขึ้นลูบปลายคางเบาๆ
ฟังดูแล้วคคับคล้ายว่าจะมีเหตุผลอยู่บ้าง…มิใช่รึ?
บุตรีเข้ารับราชการในราชสำนัก นี่นับเป็นเรื่องที่ไม่เคยมีมาก่อนตั้งแต่ฟ้าดินถือกำเนิด! หากสำเร็จขึ้นมาจริงๆ ชื่อเสียงของจวนจงหย่งโหวมิใช่ว่า… จะยิ่งก้าวขึ้นไปอีกขั้นหรอกรึ? มิหนำซ้ำยังจะทำ
