กบิน โชคดีที่ความสามารถในการเรียนรู้ของเขานั้นดีมาก มันคงจะใช้เวลาเดือนหรือสองเดือนสำหรับคนธรรมดาที่จะสามารถเข้าใจหลักการในการบินได้ แต่ในเวลาแค่ 3 วัน เขาก็เข้าใจวิธีการบินอย่างสมบูรณ์
ในตอนนี้ ความสามารถในการบินของเจี้ยนเฉินนั้นก็เหมือนกับการที่เขาเดินบนพื้นดิน เขาไม่พบว่ามันยากอีกแล้ว และถ้าเขาถูกลมรุนแรงพัดที่ระดับความสูงพันเมตรอีก เขาก็คงไม่รู้สึกอะไร เขามั่นคงเหมือนบ้านที่ไม่เคลื่อนไหวแต่น้อยเมื่อปะทะกับลม และเขาก็ไม่ร่วงลงไปที่พื้น
แม้แต่เซี่ยวมี่ก็ได้แต่อุทานออกมาอย่างตะลึงเมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินสามารถชำนาญในการบินได้ในเวลา 3 วัน เขาชื่นชมและกล่าวว่าในตอนที่เขาได้เป็นเซียนสวรรค์นั้น เขาใช้เวลาถึง 2 เดือนในการเรียนรู้ที่จะบิน
ในวันนี้ เจี้ยนเฉินกำลังทานอาหารกับครอบครัว แม้ว่าเซี่ยวมี่และผู้เฒ่าเซี่ยวไม่จำเป็นที่จะต้องกินอาหาร แต่พวกเขาก็มาทานอาหารวันละ 3 มื้อและใช้ชีวิตเหมือนคนปกติ
ที่โต๊ะ เจี้ยนเฉินมองไปที่ครอบครัวแล้วพูดออกมาว่า “เจ้าอ้วนน้อย ท่านป้าเซี่ยว ท่านลุงเซี่ยวมี่ ผู้เฒ่าเซี่ยว ข้าคิดที่จะออกไปจากหุบเขายั่งยืนสักสองสามวันเพื่อที่จะไปเอาของหลายอย่างของข้า”
หลังจากที่ได้ยินว่าเจี้ยนเฉินคิดจะออกไปยังโลกภายนอก สายตาของอ้วนน้อยก็เป็นประกายอย่างอธิบายไม่ได้ หลังจากที่มองไปที่ปู่ของเขา ประกายนั้นก็หายไป เขามองอย่างอิจฉาแล้วพูดกับเจี้ยนเฉิน “เจี้ยนเฉิน กลับมาเร็ว ๆ นะ เจ้า
