สัญญาว่าจะช่วยข้าสร้างบ้านใหม่ อย่าลืมซะล่ะ ! “
เจี้ยนเฉินหัวเราะแล้วพูดออกมา “อย่าห่วงไปเลย อ้วนน้อย ข้าได้สัญญาไปแล้วว่าข้าจะทำ รอให้ข้าเอาของของข้ากลับมาก่อน ข้าจะมาช่วยเจ้าสร้างบ้านใหม่แน่”
“เจี้ยนเฉิน หุบเขายั่งยืนห่างจากโลกภายนอกอย่างน้อยเป็นพันกิโลเมตร นอกเหนือไปจากนั้น ถนนนั้นเต็มไปด้วยสัตว์อสูรที่อันตราย เจ้าต้องระวังให้ดี” บิดาของเจ้าอ้วนน้อย เซี่ยวมี่กล่าวอย่างห่วงใย
เขากัดซาลาเปาที่อยู่ในมือแล้วพูดออกมาด้วยเสียงที่อยู่ในลำคอเล็กน้อย “อย่าห่วงไปเลย ท่านลุงเซี่ยวมี่ ข้าจะระวังแน่นอน”
ปู่ไม่ได้พูดอะไรออกมาและกินอาหารเช้าของเขาต่อไปอย่างเงียบ ๆ
หลังจากที่ทานอาหารและล่ำลาเสร็จแล้ว เจี้ยนเฉินก็บินไปบนอากาศและออกไปยังทิศทางที่เซี่ยวมี่บอก มันเป็นทางที่ใช้ออกไปจากหุบเขา
เจี้ยนเฉินกำลังบินอยู่เหนือพื้นดิน 500 เมตร เขารู้สึกว่าสายลมพัดผ่านหูและหว่างขาของเขา ในตอนนี้ เขามีความรู้สึกเหมือนที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน แต่เขารู้ว่ามันทำให้เขามีความสุข การบินไปในอากาศและการวิ่งบนพื้นนั้นต่างกันอย่างสิ้นเชิง แม้ว่าเขาจะยังไม่เร็วมากเหมือนตอนที่เขาใช้ทักษะชะตาขโมยสวรรค์หรือทักษะมายาพริบตา แต่เขาก็เคลื่อนที่ไปได้ด้วยความเร็วพอสมควร ความเร็วของเขาจากการที่มีธาตุลมเข้าช่วยนั้นช้ากว่าผู้อาวุโสสามของตระกูลชิ แต่เขาก็ไม่ได้ใช้พลังงานมากในบินไป ด้วยจิตใจที่แข็งแกร่งของเขา เขาสามารถควบคุมลมปริมาณน้อย
