ขาพูด เปลวไฟก็ได้ลามไปทั่วบ้านอย่างคร่ำครวญ เจ้าอ้วนมองไปที่พ่อของเขาด้วยสีหน้าเศร้าหมองแต่ไร้เดียงสา “ท่านพ่อ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ทุกอย่างปกติดี ! เพียงแค่ว่าบ้านไฟไหม้ แม้ว่ามันไม่มีแหล่งกำเนิดความร้อนก็ตาม ! “เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของพ่อหันไปหาเจี้ยนเฉินด้วยการจ้องมอง แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรดวงตาของเจ้าอ้วนหันไปหาเจี้ยนเฉินราวกับว่าเขาได้ข้อสรุปเช่นกัน ด้วยการอ้าปากค้างเขาร้องว่า “สวรรค์ เจี้ยนเฉินอย่าบอกข้าว่าเจ้าคิดฆ่าตัวตาย ! “เจี้ยนเฉินยืนขึ้นด้วยตัวเองด้วยความยากลำบาก แม้ว่าบาดแผลของเขาดูเหมือนจะหายเป็นปกติ แต่ใครก็ตามที่มองเขาจะรู้ว่าการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำให้เจี้ยนเฉินเจ็บปวดอย่างมาก“ข้าขออภัย ข้าไม่ได้เจตนา” เจี้ยนเฉินยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้าของเขาแสดงให้เห็นว่าอารมณ์ของเขาดีขึ้นเล็กน้อยจากก่อนหน้านี้“โอ้โห เจี้ยนเฉินของข้า ข้าขอร้องเจ้ามากกว่าพันครั้งว่าอย่าหดหู่ ! เจ้ายังเด็กมาก เจ้าไม่สามารถไปฆ่าตัวตายได้! เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างแน่นอน ! ” เจ้าอ้วนกังวลเมื่อเขามองเจี้ยนเฉินแล้วคิดว่าเขาทำอะไรโง่ ๆ ในช่วงที่เขาซึมเศร้าเมื่อเจี้ยนเฉินมองเห็นสายตาของเจ้าอ้วนที่มองมายังเขา ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มเล็กน้อย “ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่ฆ่าตัวตาย”หลังจากแน่ใจว่า เจี้ยนเฉินไม่เสแสร้ง พ่อก็หัวเราะ “ดูเหมือนว่าเจ้าจะรับมันได้แล้ว”“เร็ว รีบดับไฟ ! ““เอาน้ำมาเร็วเข้า ทุกคนเคลื่
