อนที่ให้เร็วขึ้น!”ในขณะนี้ ชาวบ้านยังคงนำถังน้ำทีละถัง ๆ ไปยังกองไฟเพื่อความพยายามที่จะต่อสู้กับมันเดินไปข้างหน้าเพื่อหยุดชาวบ้าน ชายวัยกลางคนพูด ไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนก โปรดผ่อนคลายในตอนนี้ ไม่ว่ามันไหม้หรือไม่ เราจะต้องสร้างมันใหม่อีกครั้ง”“ถ้าเจ้าว่าเช่นนั้น ลุงเซี่ยมี่ ดังนั้นเราจะปล่อยมันไป” ชาวบ้านหยุดการเคลื่อนไหวที่เร่งรียทันทีและกล่าวคำทักทายด้วยความเคารพ“ไอหยา บ้านที่น่าสงสารของข้า ดูเหมือนว่าข้าต้องสร้างใหม่อีกครั้ง” เจ้าอ้วนร่ำไห้ตอนนี้ เจี้ยนเฉินรู้สึกอับอายมาก ในช่วงเวลาที่เขาประมาท เขาได้วางเพลิงบ้านที่เขาอยู่โดยไม่ได้ตั้งใจ สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกเสียใจ“ข้าขอโทษจริง ๆ เมื่อข้าฟื้นตัวแล้ว โปรดให้ข้าช่วยสร้างบ้านใหม่อีกครั้ง” เจี้ยนเฉินพูดขอโทษดวงตาของเจ้าอ้วนเปล่งประกายบนใบหน้าของเขาเมื่อเขาตอบว่า “ตกลง อย่าลืม เมื่อเจ้าดีขึ้นเราสองคนจะสร้างบ้านหลังใหญ่กว่าบ้านหลังเดิม” ทันทีที่เขาพูดจบเจ้าอ้วนก็จ้องมองด้านหลังของเขาด้วยความประหลาดใจ” ท่านปู่ ! เจี้ยนเฉิน ดูสิ ! ท่านปู่ของข้ากลับมาแล้ว ! “เจี้ยนเฉินหันหลังกลับไปอย่างช้า ๆ เขาเห็นเพียงผู้อาวุโสที่ถือจอบที่เดินมาแต่ไกล เขาดูค่อนข้างธรรมดาเหมือนคนอื่น ๆ ในวัยของเขา เศษฟางได้มัดรวมผมของเขาไว้ด้วยกันและแม้กระทั่งเสื้อผ้าของเขาก็เป็นของธรรมดาสามัญ ขาทั้งสองข้างของเขาและเสื้อผ้ารอบตัวพวกเขาถูกปกคลุมไปด้วยดินราวกับว่าเขาใช้เวล
