บทที่131 วันส่งสหายออกศึก
องค์หญิงใหญ่ทรงสวมเกราะหมิงกวงสีเงินสว่างวาววับ พระวรกายตั้งตรงสง่างามดุจต้นสน นับเป็นภาพองอาจห้าวหาญที่เมิ่งซีโจวคุ้นตามาตั้งแต่วัยเยาว์
เพียงได้มองสตรีตรงหน้า ปลายจมูกของเมิ่งซีโจวก็พลันแสบร้อนขึ้นเล็กน้อย นางเอ่ยเสียงแผ่ว “องค์หญิงเพคะ พระองค์ยังคงองอาจผึ่งผายมิต่างจากเมื่อครั้งก่อนจริงๆ หม่อมฉันจะรอพระองค์… นำทัพกลับมาอย่างมีชัยเพคะ”
กลางหว่างคิ้วและดวงตาห้าวหาญทั้งสองขององค์หญิงใหญ่ ปรากฏร่องรอยเหนื่อยล้าจางๆแฝงเร้นอยู่ ทว่าพระองค์ยังคงแย้มสรวลออกมาอย่างผ่อนคลายแต่หนักแน่น ยื่นพระหัตถ์ออกมาประคองมือของเมิ่งซีโจวที่กำลังผูกผ้าอธิษฐานให้พระองค์ไว้เบาๆ
“วางใจเถิด การไปครั้งนี้ของเรา ย่อมจะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องรอนานแน่”
เมิ่งซีโจวพยักหน้าหงึกๆ จากนั้น จึงค่อยๆบรรจงผูกผ้าอธิษฐานให้แน่น แล้วใช้ปลายนิ้วลูบให้เรียบ
ครั้นผูกผ้าให้องค์หญิงใหญ่เสร็จแล้ว นางจึงหันไปมองเจียงจี้เยว่สหายอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกัน ผู้ที่กำลังจะมุ่งหน้าเข้าสู่สนามรบเช่นกัน
สนามรบไร้ปรานี ดาบกระบี่ไร้ตา จากไปครานี้ หนทางไกลโพ้นดุจขุนเขาสูงสายน้ำยาว ภัยร้ายยากจะหยั่งรู้คาดเดาได้
บางทีการลาจากในวันนี้ อาจเป็นการพลัดพรากชั่วนิรันดร์ก็ได้
ความคิดนี้หนักอึ้งประหนึ่งศิลาก้อนใหญ่กดทับอยู่กลางใจของเมิ่ง
