ซีโจว
เจียงจี้เยว่ในยามนี้ รวบผมดำขลับสูงขึ้นเป็นหางม้าอย่างทะมัดทะแมง ดวงตาทั้งสองสุกสกาวดุจดวงดารา เรือนกายสวมชุดรัดกุมสีดำสนิทที่พร้อมเคลื่อนไหว เผยให้เห็นเรือนร่างปราดเปรียวแข็งแรง กระบี่ประดับอยู่ข้างเอวนาง กลิ่นอายองอาจห้าวหาญแผ่ซ่านจนผู้คนมิอาจละสายตา ช่างแตกต่างจากภาพลักษณ์ในยามปกติของนางมากนัก ที่มักมีท่าทีเอื่อยเฉื่อยเกียจคร้าน ทั้งยังมักพกเอากลิ่นเมามายติดกายไว้สามส่วนเสมอ ยามนี้ช่างแตกต่างกันราวกับเป็นคนละคนอย่างแท้จริง
“นี่ๆๆ”
เจียงจี้เยว่ที่ถูกสายตาสับสนลึกล้ำของเมิ่งซีโจวจ้องมองแน่นิ่ง จนทำให้นางรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง จึงจงใจสะบัดไหล่ทั้งสองเกินจริง แล้วเอ่ยด้วยท่าทางรังเกียจว่า “นี่เจ้ามองข้าด้วยสายตาเช่นนั้นทำไมกัน? เห็นแล้วช่างชวนให้ขนลุกเสียจริง!”
เมิ่งซีโจวถูกวาจาของนางยั่วโมโหจนถึงกับต้องกลอกตาอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะฉุดข้อมือนางเข้ามาอย่างไม่สบอารมณ์นัก แล้วจัดการพันผ้าอธิษฐานให้
“ต่อให้ต้องคลาน เจ้าก็จะต้องคลานกลับมาหาข้าให้ได้! ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าตายเด็ดขาด! ได้ยินหรือไม่?!”
เจียงจี้เยว่ปล่อยให้นางขยับมือจัดการตามใจชอบ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ก่อนจะลากเสียงยาวตอบรับกลับไปว่า
“น้อมรับบัญชา～”
ครั้นเมิ่งซีโจวผูกผ้าให้เรียบร้อยแล้ว เจียงจี้เยว่จึงชักมือกลับ
