งมัน แต่มันไม่ได้ทำอะไรเลย นี่เป็นจุดที่น่าสงสัยที่สุดเนื่องจากการกระทำอย่างนี้ขัดแย้งกับสัญชาตญาณของมันมนุษย์ ช่วยลูกข้าด้วย ! ในเวลานั้น เสียงที่เหนื่อยล้าได้เข้ามาในหูของเจี้ยนเฉินเสียงที่ได้ยินอย่างฉับพลันนี้ทำให้เจี้ยนเฉินสะดุ้งก่อนที่จะตกลงมาจากกิ่งไม้ เมื่อมองไปรอบ ๆ ตัวของเขาอย่างระวัง เจี้ยนเฉินก็ไม่เห็นใครอยู่รอบข้างเขาเลยหัวใจของเจี้ยนเฉินเต้นอย่างผิดจังหวะขณะที่เขาลงมาที่พื้น เขาไม่รู้สึกถึงใครที่อยู่รอบ ๆ เขา ดังนั้นเสียงที่เขาได้ยินมันต้องเป็นใครบางคนที่อยู่ใกล้ตัวเขา เขาตกใจเกินกว่าที่เขาคิดเอาไว้มนุษย์ ข้าขอร้อง ช่วยลูกข้าด้วย ในขณะเดียวกันเขาก็ได้ยินเสียงที่ชัดอยู่ในหูของเจี้ยนเฉินที่กำลังอ้อนวอน แต่มันก็อ่อนแรงราวกับเป็นการยากที่จะพูดออกมาเจียนเฉินสั่นจากความตกใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะสงบสติอารมณ์ตัวเอง เขาเพิ่งจะรู้ว่าเสียงนี้มาจากด้านหน้า สิ่งที่ไม่น่าเชื่อกว่าคือมันมาจากเสือเจ้าเป็นใคร ! เจี้ยนเฉินพูดออกมาโดยแทบจะไม่ได้ขยับปาก แต่เขามั่นใจว่าเสียงของเขาต้องส่งไปยังเจ้าของเสียงนั้นอย่างแน่นอนข้าชื่อว่ารัมกุยเนส สัตว์อสูรด้านหน้าเจ้า เสียงที่อ่อนแรงพูด จากน้ำเสียง เจี้ยนเฉินสามารถบอกได้ว่ามันเป็นเสียงของผู้หญิง แต่ก็อ่อนแรงอย่างมากเมื่อได้ยินเสียงนี้ เจี้ยนเฉินก็ตกใจอย่างมากในใจ เขาไม่คิดเลยว่าเสียงที่เขาได้ยินจะเป็นเสียงของสัตว์อสูร ราวกับว่าไม่มีความแตกต่างระหว่
