่ถูกเรียกว่าผู้อาวุโสฮุ่ยมีรอยยิ้มที่ขมขื่นบนใบหน้า “ถูกต้อง ในขณะที่เราไม่มีอะไรต้องตัดสินใจมากนักเมื่อพูดถึงการชนะหรือแพ้ มันก็ยังคงเป็นหัวข้อที่น่าหนักใจ”ผู้อาวุโสทั้งสองเก็บของและลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ผู้อาวุโสที่เคยอยู่ในคลังอาวุธเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า “ถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องไป”ผู้อาวุโสฮุ่ยพยักหน้า “ไปกันเถอะ เจ้าหนู ตามเรามา” เขาพูดชี้แนะเจี้ยนเฉิน“ขอรับ ศิษย์พี่ ! ” เจี้ยนเฉินรีบยกมือคำนับทั้งสอง อย่างน้อยที่สุดผู้อาวุโสทั้งสองต้องเป็นเซียนสวรรค์ขั้นสูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้อาวุโสที่เป็นผู้ตัดสิน หลายครั้งที่มีอะไรบางอย่างทำให้เจี้ยนเฉินคิดว่าเขาเป็นเซียนผู้คุมกฎ สำหรับคนเช่นนี้ เจี้ยนเฉินเป็นเพียงแมลงปอตัวเล็ก ๆผู้อาวุโสฮุ่ยหัวเราะเมื่อได้ยินเจี้ยนเฉินเรียกเขาว่าผู้อาวุโส “เจ้าหนู เจ้าคือเจี้ยนเฉินใช่ไหม? เจ้าควรเรียกข้าว่าผู้อาวุโสสิบสาม สำหรับผู้อาวุโสอีกคนเรียกเขาว่าผู้อาวุโสแปด ไม่จำเป็นต้องเรียกเราว่าศิษย์พี่”“ขอรับ ผู้อาวุโส” เจี้ยนเฉินรีบยกมือขึ้นคำนับอีกครั้ง ในเวลาเดียวกันเขาก็ตกใจเมื่อได้ยินว่ามีผู้อาวุโสอย่างน้อยสิบแปดคนในเมืองทหารรับจ้างหลังจากตามผู้อาวุโสทั้งสองผ่านโลกที่เต็มไปด้วยดอกไม้ เจี้ยนเฉินก็มาถึงประตูมิติขนาดใหญ่อีกแห่งหนึ่งลงมาตามถนนในระยะทางหลายกิโลเมตรในขณะนั้นเจี้ยนเฉินพบว่าตัวเองอยู่ในพื้นที่ว่างเปล่าที่สามารถเห็นแท่นบูชาขนาดใหญ่พร้อมป้ายจารึกนับ
