หนุ่มที่ชื่อเจี้ยน เจี้ยนเฉินสังหาร” ชายคนหนึ่งตอบเสียงสั่น
“แล้วกระบี่ตันหยวน ? ” ผู้อาวุโสคนอื่นถามด้วยท่าทางน่ากลัว
ชายทั้งสองต่างก็หน้าซีด ในขณะที่พวกเขาไม่พูดอีก
พูด ! ผู้อาวุโสผู้ซึ่งถามถึงกระบี่บังคับด้วยการจ้องอย่างโมโห
“มัน..มันถูกเจี้ยนเฉินเอาไป” ชายคนหนึ่งพูดติดอ่าง
กระแทกกำปั้นของเขาลงบนโต๊ะ ผู้อาวุโสทุบโต๊ะแตกเป็นชิ้น ๆ ก่อนที่จะตะโกนว่า สวะ! สวะจริง ๆ ! เจ้าทั้งสองคนเป็นอะไร ! ” เขายกหมัดของเขาขึ้นมาความพยายามที่จะโจมตีพวกเขา
ทันใดนั้นใบหน้าของผู้อาวุโสอีกคนก็กระตุกก่อนที่จะขัดขวางเขา “ผู้อาวุโสสามควบคุมตัวเองด้วย อย่าลืมว่าเจ้าอยู่ไหน เราไม่สามารถเคลื่อนไหวได้”
ผู้อาวุโสสามค่อย ๆ ลดมือลงด้วยความลังเลก่อนที่จะคำราม “เจ้าสองคน ไปหาที่อยู่ของเจี้ยนเฉินทันที เราต้องหาเขาให้พบและนำยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎกลับคืนมา”
ได้ ๆ ! ผู้อาวุโสสาม เราจะรีบไปทันที ! ” ชายทั้งสองโค้งคำนับก่อนที่จะวิ่งออกไปจากประตูไป
ในเวลาเดียวกัน โรงเตี๊ยมขนาดใหญ่อีกแห่ง สามผู้อาวุโสและชายวัยกลางคนกำลังรออย่างใจจดใจจ่อ
“เวลาก็ผ่านไปนานแล้ว ทำไมนายน้อยยังไม่กลับมา มีอะไรเกิดขึ้นกับเขาหรือ?” ชายวัยกลางคนกล่าวขณะที่เดินไปรอบ ๆ ห้องอย่างไม่อดทน
ผู้อาวุโสที่สวมเสื้อสีเทาอีกสามคนไม่ได้พูดอะไรเลย แต่มีรอยกังวลอยู่บนใบหน้าของพวกเขา ในที่สุดหนึ่งในนั้นก็พูดขึ้น “รออีกหน่อยก่อน ผู้อาวุโสสี่ไปตามหานายน้อย ข้าแน่ใจว่าเข
