าจะกลับมาเร็ว ๆ นี้”
“ผู้อาวุโสไค่ เจ้าคิดว่านายน้อยชิเซียงหราน จะเจอปัญหาหรือไม่ ? มิฉะนั้นทำไมมันใช้เวลานานมาก ? ” ชายคนนั้นโพล่งออกมา
แม้แต่ผู้อาวุโสทั้งสามก็เริ่มหวั่นไหวกับคำพูดของเขา แต่ใคร ๆ ก็พูดว่า” อย่ากังวลเพียงแค่รอดู”
……
เวลาผ่านไปสามวันสามคืนอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จดหมายจะส่งมาหาเจี้ยนเฉิน หมิงตงและศิษย์พี่อัน ทั้งสามได้รับมันสำหรับรอบต่อไป และประกาศได้ปิดประกาศไว้ในเมือง มีการเขียนชื่อคน 500 คนพร้อมจำนวนป้ายที่รวบรวมได้
สิ่งแรกที่ศิษย์พี่อันและหยุนเจิ้งทำในวันนั้นคือซื้อสำเนาการจัดอันดับให้เจี้ยนเฉิน
เมื่อเจี้ยนเฉินมองดูการจัดอันดับ เขาอดไม่ได้ที่จะหรี่ตาของเขา ถึงแม้จะมีป้าย 1,873 อัน เขายังคงได้เพียงอันดับที่ 14 คนแรกคือคนที่ชื่อคารากา จำนวนป้ายที่เขารวบรวมได้คือ 3,712 อันซึ่งมากกว่าเจี้ยนเฉินเกือบ 2,000 ป้าย
คนที่สองคือคน ซาร์เอี้ย ที่รวบรวมป้ายได้ 2,700 อัน ซึ่งเป็นชื่อที่ไม่คุ้นหู
ผู้ชนะอันดับที่สามคือ คาซด้าเฟย พร้อมกับป้าย 2,500 อัน
คนที่สี่มีชื่อแปลก ๆ เขามีเพียงชื่อ “จื่อ” และมี 2,300 อัน
ที่ห้าคือชื่อที่คุ้นเคย มันคือฉินจือที่ได้สะสมป้าย 2,100 อัน
อันดับที่หกคือตู่กูเฟิงกับป้าย 2,030 อัน
อันดับที่เจ็ดคือเทียนมู่หลิง พร้อมกับป้าย 1,965 อัน
ที่แปดคือ หวงหลวน พร้อมกับป้าย 1,964 อัน
อันดับที่เก้าเป็นคนที่ชื่อไม่คุ้นเคย ปาหลีตง พร้อมกับป้าย 1,952 อัน
อันดับที่สิบคื