ปโดยไม่หยุด เขาหายตัวผ่านสันเขาไปอย่างรวดเร็วเจี้ยนเฉินเดินไปที่ฉินเซียวและตรวจสอบบาดแผลของเขาและหยิบโอสถพลังเซียนธาตุแสงมาให้เขากิน“ไม่ เจี้ยนเฉิน 1 เม็ดก็พอแล้ว อีกเม็ดให้ฉินเจว๋เถอะ” ฉินเซียวไม่ยอมรับยาอีกเม็ดเจี้ยนเฉินพยักหน้าและใส่โอสถเม็ดหนึ่งเข้าไปในปากของฉินเซียวก่อนที่จะหันไปหาฉินเจว๋และยื่นโอสถให้แก่เขาเช่นกันด้วยความลังเลเล็กน้อย ฉินเจว๋หยิบโอสถใส่ในปากของเขาก่อนที่จะหลับตาเพื่อรักษา เขาเป็นคนเงียบ เขาจึงไม่มีอะไรจะพูดเจี้ยนเฉินเดินไปหาหญิงสาวชุดเหลืองแล้วพูดว่า “ได้โปรดดูแลสองคนนี้ซักครู่ ข้าจะไปเก็บของบางอย่างแถวนี้”หญิงสาวมองเจี้ยนเฉินด้วยท่าทางไม่พอใจ ก่อนที่จะหันศีรษะไปด้านข้างด้วยความโกรธโดยไม่พูดอะไรอีกเจี้ยนเฉินไม่ได้รอช้าและมองไปรอบ ๆ ตัวเอง เมื่อก้าวเท้า เขาก็พุ่งเหมือนลูกธนูไปในทิศทางที่กำหนดทันทีก่อนที่จะหายไปจากสายตาอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินได้หายตัวไป หญิงสาวก็หน้าตาบูดบึ้งอย่างฉุนเฉียวเจี้ยนเฉินกลับมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับกิ่งไม้ขนาดใหญ่ เจี้ยนเฉินวางเชือกและผ้าลงบนพื้น เขาเริ่มทำอะไรบางอย่างในช่วงเวลาเพียงพริบตา เปลหามสำหรับฉินเซียวก็ถูกสร้างขึ้น เจี้ยนเฉินวางฉินเซียวลงบนเปลหามอย่างระมัดระวัง เขารู้ดีว่าเอวของฉินเซียวถูกตัดจนเกือบขาดสองท่อน ทำให้เขาไม่สามารถเดินได้ แม้แต่การยืนก็แทบเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงต้องใช้เปลหาม“เจี้ยนเฉิน ข้าขอโทษด้วยที่เ
