ร้ซึ่งความกลัว หลังจากผ่านการต่อสู้แบบเอาชีวิตมาแขวนอยู่บนเส้นด้ายมาหลายปี เทียนโจวได้ประสบกับเหตุการณ์ร้ายแรงหลายครั้ง ความตายไม่มีผลกับเขาอีกต่อไปเจี้ยนเฉินกัดริมฝีปากและจ้องมองเทียนโจวเหมือนหมาป่าที่หิวโหย เขาคำรามว่า” เพื่อเห็นแก่ฉินเซียว ข้าจะไว้ชีวิตเจ้าวันนี้” เจี้ยนเฉินดึงกระบี่ของเขากลับมาก่อนที่จะมองแหวนมิติบนนิ้วของเทียนโจว เจี้ยนเฉินคว้าแหวนมิติอย่างผู้ชนะและเดินกลับไปหาฉินเซียวเทียนโจวคลานขึ้นมาจากพื้นพร้อมกับมองเจี้ยนเฉินอย่างโกรธแค้น เขาพยายามลุกขึ้นยืน เขาจับแผลที่หน้าอกก่อนที่จะเดินออกไป แหวนมิติของเขาถูกยึดและเจี้ยนเฉินยังทำให้เขาขายหน้า ไม่มีคำพูดอะไรที่เขาจะพูดได้อีกแล้ว การแก้แค้นสามารถรอไว้ก่อนได้ ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่เขาจะสามารถหาโอกาสที่จะกำจัดความอับอายที่เขาประสบในวันนี้น้องสามที่เปื้อนเลือดนั้นยืนอยู่ด้านหลังเทียนโจวพร้อมกับสายตาที่สยดสยองเนื่องจากเขาแผ่รังสีชั่วร้ายออกมาเจี้ยนเฉินหยุดการเคลื่อนไหวในขณะที่เขาหันหน้าไปมองพี่สาม “ใครบอกให้เจ้าไป ? ” เขาดึงกระบี่ลง ปราณกระบี่พุ่งไปที่ชายผู้นั้นน้องสามได้รับบาดเจ็บหนักหน่วงซึ่งได้ใช้กำลังส่วนใหญ่ของเขาไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถหลบการโจมตีครั้งนี้ได้และถูกแทงด้วยปราณกระบี่น้องสามที่โชกเลือดล้มลงบนพื้นอย่างช้า ๆ เลือดไหลออกมาจากรูขนาดนิ้วหัวแม่มือในลำคอของเขาเรื่อย ๆเทียนโจวส่ายหน้าแต่เขาก็ยังคงเดินต่อไ
