โจวเคยรู้สึก ในฐานะสมาชิกโดยตรงของตระกูลเทียนฉิน เทียนโจวจึงมีบทบาทที่ชัดเจนและเด็ดขาดในเรื่องอำนาจและสถานะ แม้แต่ฉินเซียวก็ยังเปรียบเทียบสถานะของเขาไม่ได้ แต่การกระทำของเจี้ยนเฉินนั้นไม่ได้ดีไปกว่าการตบหน้าเขา เทียนโจวเกือบจะระเบิดด้วยความโกรธ“หากข้าฆ่าเจ้าแล้วจะทำไม ? อย่าเอาตระกูลเทียนฉินมาขู่ข้า เจ้าไม่ได้เป็นตัวแทนของตระกูลเทียนฉิน และถ้าไม่ใช่เพราะฉินเซียว ข้าคงให้บทเรียนกับเจ้าไปนานแล้ว” เจี้ยนเฉินกล่าว เขาจ้องเทียนโจวอย่างดุเดือดและเตะที่หน้าอก อย่างไรก็ตามไม่ว่าจะโดยบังเอิญหรือโดยเจตนาเจี้ยนเฉินเตะเขาตรงบาดแผลที่ถูกแทงก่อนหน้านี้เทียนโจวส่งเสียงครวญครางในขณะที่เขาลอยขึ้นไป 5-6 เมตรก่อนที่จะกระแทกลงมาที่พื้น เขาพ่นเลือดออกมาเต็มปาก ใบหน้าของเขาก็ขาวซีดราวกับกระดาษ หน้าอกของเขาก็เริ่มมีเลือดไหลทะลักอีกครั้งเจี้ยนเฉินดึงกระบี่วายุโปรยออกมาก่อนที่จะแทงที่คอของเทียนโจวด้วยปราณกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัว. ในขณะที่เขากำลังจะปลิดชีพเทียนโจว เสียงเบา ๆ ก็ดังมาจากข้างหลัง“เจี้ยนเฉิน ได้โปรดอย่าฆ่าเขา ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เป็นลุงของข้า” ฉินเซียวตื่นขึ้นมาระหว่างการต่อสู้และพยายามที่จะเข้าไปหาเจี้ยนเฉิน เสียงของเขาเป็นเสียงกระซิบที่แทบจะไม่ได้ยินกระบี่วายุโปรยของเจี้ยนเฉินหยุดชะงักอยู่ที่ใบหน้าของเทียนโจวอย่างกะทันหัน ปราณกระบี่ที่เยือกเย็นนั้นใกล้พอที่จะสัมผัสร่างกายของเทียนโจว ใบหน้าของเขาไ
