ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วไปยังลำคอของเทียนโจวก่อนที่เทียนโจวจะตอบโต้ กระบี่วายุโปรยก็จ่อคอของเขาแล้ว“แม้ว่าเจ้าจะพยายามอย่างมาก ชะตากรรมของเจ้าก็จะไม่เปลี่ยนแปลง เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า” เจี้ยนเฉินหัวเราะขณะที่เขามองเทียนโจวอย่างเย้ยหยัน “เทียนโจว เนื่องจากข้าเป็นสหายกับตระกูลเทียนฉิน เจ้าจะบอกลาอะไรก็เชิญ”” เจ้ากล้าฆ่าข้าจริง ๆ หรือ ! ” เทียนโจวคำรามด้วยความโกรธแค้น หลังจากประกระบี่กันหลายครั้ง เขาคิดได้แล้วว่าเขาไม่แข็งแรงพอที่จะต่อสู้กับเจี้ยนเฉิน แม้แต่ทักษะการต่อสู้ก็ยังไม่เพียงพอที่จะเอาชนะเด็กหนุ่มวัย 20 ปีผู้นี้ได้ การรู้ว่าเจี้ยนเฉินไม่ใช่เซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษนั้นเป็นความจริงที่เขาไม่อยากจะเชื่อเจี้ยนเฉินเย้ยหยัน “เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าเพียงเพราะเจ้าเป็นสมาชิกของตระกูลเทียนฉินแล้ว ข้าจะไม่กล้าทำร้ายเจ้า ? ข้ายับยั้งชั่งใจมามากพอแล้ว”“ถ้าเจ้าฆ่าข้า ตระกูลเทียนฉินจะไม่ปล่อยเจ้าไป” เทียนโจวเริ่มแสดงความหวาดกลัวเล็กน้อยแสงจ้าของเจี้ยนเฉินจางลง เขาโบกกระบี่วายุโปรยตบหน้าเทียนโจว คมกระบี่ตัดเข้าไปในใบหน้าของเทียนโจวทำให้มีแผลเลือดทะลักเจ้า… เทียนโจวเริ่มขุ่นเคืองขณะที่เขาจ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างโกรธแค้นแต่เขาก็ไม่กล้าขยับเขยื้อนหรือเริ่มจู่โจม หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ เจี้ยนเฉินคงถูกเผาให้เป็นเถ้าถ่านด้วยสายตาที่โหดร้ายของเทียนโจวความอัปยศอดสู นี่คือความอัปยศอดสูที่หนักที่สุดที่เทียน
