วางมือลง นางยืนเฉยและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ข้าไม่ทำ ทำไมข้าต้องฟังเจ้า ? “ปัง ! กำปั้นของเจี้ยนเฉินกระแทกกับพื้น ทำให้เกิดหลุมครึ่งเมตรลึกลงไปในพื้นดินที่อ่อนนุ่ม ดวงตาแดงก่ำของเจี้ยนเฉินจ้องมองหญิงสาวอย่างฉุนเฉียวขณะที่ความโกรธของเขายังคงโบยบินไปในอากาศ คราวนี้เจี้ยนเฉินโกรธจริง ๆเมื่อเห็นความกระหายเลือดบนใบหน้าของเจี้ยนเฉิน หัวใจของหญิงสาวก็สั่นคลอนด้วยความกลัวก่อนที่จะยืนแข็งทื่อ ในช่วงเวลานั้นนางก็รู้สึกเสียใจมาก ในตอนที่นางปฏิเสธที่จะยิงชายที่หลบหนีไปและไม่ได้หันมาสนใจ ชายคนนั้นซึ่งเป็นเซียนปฐพีธาตุลมก็ได้ทะยานเข้าไปในภูเขาและคลาดจากสายตาไปเสียแล้ว“เจี้ยนเฉิน .. เจี้ยนเฉิน”ขณะที่เจี้ยนเฉินกำลังจะใช้พลังเซียนธาตุแสงเพื่อรักษาบาดแผลของฉินเซียว มีเสียงจาง ๆ กระซิบมาเมื่อดวงตาของฉินเซียวเปิดออก ปากของเขาสั่นเล็กน้อยขณะที่เขาเรียกชื่อของเจี้ยนเฉินเบา ๆ“ฉินเซียวแข็งใจไว้ ! ข้าจะรักษาเจ้าเดี๋ยวนี้ ! ” เจี้ยนเฉินเริ่มควบคุมพลังเซียนธาตุแสงรอบ ๆ พลังงานโลกเพื่อรักษาฉินเซียว ตอนนี้ฉินเซียวตกอยู่ในอันตรายอย่างที่สุด ชีวิตของเขาแขวนไว้บนเส้นด้ายและสามารถถูกตัดได้ทุกเวลา“เจี้ย เจี้ยน …เจี้ยนเฉิน” ดวงตาของฉินเซียวเปิดกว้างขึ้นอีกเล็กน้อยขณะที่แขนขวาของเขาสั่นและพยายามที่จะคว้ามือเจี้ยนเฉิน เขาดึงมือเจี้ยนเฉินวางมันลงบนเข็มขัดมิติของเขาเองช้า ๆ และเริ่มพูดว่า “ช่วย… ช่วยด้วย.. .. เอา… ขว
