กระบี่ที่มีแสงจาง ๆ ก็พุ่งออกมายาว 1 ฟุต ปราณกระบี่กระพริบอีกครั้งก่อนที่จะหายไปจากสายตา
ด้วยเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที เจี้ยนเฉินก็เคลื่อนที่ไปรอบ ๆ ชายแต่ละคน ทันทีที่เขาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เสื้อของชายเหล่านั้นก็ขาดเป็นชิ้น ๆ ทันที ทันใดนั้นเอง เสื้อที่เคยเป็นระเบียบเรียบร้อยก็กองเป็นชิ้น ๆ ที่เท้าของพวกเขา โดยที่พวกเขาไม่มีรอยบาดแผลอะไรเลย
ชายทั้งยี่สิบคนนิ่งอึ้ง พวกเขาจ้องเขม็งไปที่เสื้อที่เหลืออยู่จากการถูกฟันไปของพวกเขา พวกเขาทั้งหมดจ้องมองเจี้ยนเฉินด้วยความตกใจสุดขีด
“ทุก ๆ คน ทางที่ดี พวกเจ้ามอบป้ายของพวกเจ้ามาซะโดยดี” เจี้ยนเฉินยืนอยู่ใกล้ใกล้ด้วยรอยยิ้มที่ส่งไปให้กับทุกคน
“จะ เจ้า เจ้าเป็นเซียนปฐพีอย่างนั้นหรือ ? ! ” ชายพวกนั้นตะโกนออกมาด้วยความกลัว น้ำเสียงของพวกเขามีความเหลือเชื่ออย่างมากในขณะที่พวกเขายืนยันคำถาม
เมื่อได้ยินดังนั้น ชายคนอื่นก็ตาเบิกกว้างไปด้วยความหวาดผวา พวกเขาไม่เชื่อจริงจริงว่าเด็กหนุ่มอายุ 20 ปีที่อยู่ตรงหน้าเขาคนนี้จะเป็นจอมยุทธที่เป็นถึงเซียนปฐพี
“บ้าเอ้ย ช่างโชคร้ายอะไรอย่างนี้ เด็กหนุ่มที่พวกเราเจอคนแรกดันเป็นเซียนปฐพี สวรรค์ได้ทอดทิ้งพวกเราแล้ว” ชายคนนี้ถอนหายใจก่อนที่จะโยนเข็มขัดมิติของเขาไปให้เจี้ยนเฉิน “ป้ายอยู่ในนั้น ข้าเกรงว่าเจ้าจะคิดว่าพวกเรากำลังซ่อนอะไรบางอย่างอยู่ เช่นนั้นเจ้าก็ดูเอาเองเลยก็แล้วกัน”
หลังจากนั้น ชายคนอื่นอื่นก็โยนเข็มขัดมิ
