็กดีแล้วบอกสิ่งที่พวกเราอยากรู้มา ไม่เช่นนั้นเจ้าจะไม่เหลือหน้าหล่อหล่อของเจ้าอีก ถ้าเป็นอย่างนั้น อย่ามาโทษข้าถ้าเจ้าหาผู้หญิงดีดีไม่ได้ล่ะ” ชายที่ดูดุร้ายอีกคนพูดออกมาด้วยเสียงอื้ออึง แม้ว่าเสียงของเขาจะดูตรงตรง แต่มันก็แฝงความเยาะเย้ยอยู่ในนั้นด้วย
เจี้ยนเฉินยิ้มให้คนกลุ่มนั้น “เห็นแก่พวกเจ้าที่ไม่ใช่คนที่เลวอะไร ข้าจะไม่ทำให้พวกเจ้าอับอาย ส่งป้ายของพวกเจ้ามา แล้วข้ารับรองว่าจะไม่ทำร้ายพวกเจ้า”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ชายพวกนี้นิ่งอึ้งไป ทุกคนพากันหัวเราะขบขัน ในขณะที่หนึ่งในนั้นพูดออกมา “เด็กนี้ช่างโอหังนัก ทุกคนมาทำให้มันอับอายกันไปเลย ! “
“ให้ข้าจัดการเอง ! ” ชายตัวใหญ่อาสา ในขณธที่เขาเดินออกมาด้านหน้าแล้วยกหมัดขึ้นมาแล้วชกไปที่เจี้ยนเฉิน
เมื่อเห็นหมัดที่กำลังเข้ามา เจี้ยนเฉินก็ส่ายหน้าก่อนที่จะยกมือขวาของเขาขึ้นมาเพื่อรับหมัดเอาไว้ เขาออกแรงเพียงเล็กน้อย แล้วเสียงกระดูกแตกก็ดังขึ้นมาในขณะที่เจี้ยนเฉินบีบไปที่มือของชายผู้นั้น
“อ้าก ! ปล่อยนะ ! เจ้าทำให้ข้าเจ็บ ! ” ชายคนนั้นร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ในขณะที่เขาพยายามที่จะดึงหมัดออกมา
ภาพนี้ทำให้คนอื่น ๆ ตกใจในขณะที่ใบหน้าของพวกเขาก็เคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆ
“พวกเราช่างตาบอดเสียจริงที่ไม่คิดว่าเจ้าหนูนี้จะมีความสามารถถึงเพียงนี้ พี่น้องข้า จัดการมัน ! ” ชายที่เหลืออยู่เอาอาวุธเซียนออกมาเพื่อที่จะโจมตี
เจี้ยนเฉินยื่นนิ้วออกมาสองนิ้วแล้วปราณ
