อนหายใจ พวกเขารู้สึกว่าพวกเขาไม่มีโอกาสที่จะได้รับหินหลากสีอีกต่อไปเห้อ ข้าได้เจอกับเทียนเจว๋ที่นี่ได้อย่างไร มันจบแล้ว หินหลากสีจะไม่ได้เป็นของข้าอีกต่อไป แม้ว่าน้องชายผู้นี้จะขายให้ข้า ข้าก็ต้องส่งมันให้กับนายน้อยผู้นั้น ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งพูดอย่างหดหู่ฮ่าฮ่า นั่นมันนายน้อยเทียนเจว๋ ข้าไม่คิดว่าจะได้พบเจอท่านในศาลาสมบัติวันนี้…ในเมื่อนายน้อยสนใจหินก้อนนี้ งั้นเราก็จะไม่รบกวนเจ้าอีกต่อไป..ทุกคนเริ่มพูดคุยอีกครั้ง แต่ก่อนหน้านั้นพวกเขาได้ต่อสู้กันเพื่อที่จะซื้อหิน แต่ตอนนี้พวกเขาต่างก็ยกเลิกข้อเสนอไป ไม่มีใครสักคนที่ทำหน้าไม่พอใจ พวกเขาต่างก็ยิ้มไปให้นายน้อยผู้นั้นเมื่อเห็นทุกคนต่างพูดประจบ ชายหนุ่มก็ก้าวมายังเบื้องหน้าเจี้ยนเฉินและพูดด้วยน้ำเสียงที่หยิ่งผยอง เอาหินหลากสีมา ข้าจะให้เงินเจ้า 15,000 เหรียญม่วงกับเจ้าในภายหลังเจี้ยนเฉินหรี่ตาแคบและพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า ข้าขออภัย แต่ข้าบอกแล้วว่าไม่ขายหินหลากสีเมื่อได้ยินเช่นนั้น เทียนเจว๋ก็โกรธ เขาจ้องมองเจี้ยนเฉินด้วยตาที่ลุกวาวอย่างดุดัน เจ้าหนู เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร ภายในเมืองหว่าลู่เหริน ข้า เทียนเจว๋ เมื่ออยากได้อะไร ข้าก็ต้องได้คำพูดของเทียนเจว๋นั้นทำให้เจี้ยนเฉินโกรธเล็กน้อย เจี้ยนเฉินจ้องมองเขาด้วยความตั้งใจที่หนักแน่น ขณะที่เขาเอ่ยว่า ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะเป็นใคร ถ้าข้าบอกว่าไม่ขาย ข้าก็ไม่ขายน้ำเสียงที่คุกคามของเจ
