ที่ไค่เอ้อและคนหลายคนเดินออกมาด้านหน้า“เจ้าเป็นใครกัน ? ” หนึ่งในชายหนุ่มจ้องไปที่ไค่เอ้อด้วยความเหยียดหยาม“หืม ข้าคือไค่เอ้อ หัวหน้าตระกูลของตระกูลไค่ เจ้าทั้งสองเป็นใคร ? ” ไค่เอ้อถามออกไป“ถ้างั้นเจ้าก็เป็นหัวหน้าตระกูล พวกเรามาจากตระกูลเซีย ! ” ชายหนุ่มหัวเราะออกมา“ตระกูลเซีย ! ” หน้าของไค่เอ้อเปลี่ยนไปทันทีก่อนที่จะถามออกไป “ตระกูลเซียไหน?”“หัวหน้าตระกูล เจ้าตาบอดหรือ ? เป็นไปได้ว่าจะมีตระกูลเซียที่สองอยู่ที่ไหนอีกหรือในรัศมีพันไมล์นอกจากพวกเรา ? ” ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างเย่อหยิ่งในขณะที่พวกเขาพูดออกมา ชายที่มาพร้อมกับไค่เอ้อที่อยู่ด้านหน้าก็เห็นป้ายที่ไสวอยู่กับสายลมทันที และสายตาของเขาก็เคร่งเครียดขึ้นมาไค่เอ้อประสานมือพร้อมทักทายอย่างเคารพ “ถ้าเช่นนั้น พวกเจ้าก็มาจากตระกูลเซีย ข้าช่างหยาบคายจริง ๆ ” ถ้าตระกูลเซียมาที่ตระกูลไค่เมื่อสัปดาห์ก่อน ไค่เอ้อคงจะต้องเคารพอย่างมากแน่ แต่ในตอนนี้ เขาไม่กลัวพวกนั้นแล้ว เมื่อตระกูลไค่ในวันนี้ไม่เหมือนกับตระกูลไค่ก่อนหน้านี้แล้ว“หัวหน้าตระกูล เร็วเข้า คารวะนายน้อยของพวกเราซะ” ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างเหยียดหยามเมื่อได้ยินดังนั้น ไค่เอ้อก็มองไปที่รถม้าและประสานมือออกไป “ไค่เอ้อแห่งตระกูลไค่ขอต้อนรับนายน้อยของตระกูลเซีย นายน้อยมีจุดประสงค์ใดที่มาที่ตระกูลไค่ของพวกเรา”เมื่อเห็นว่าไค่เอ้อทำตัวปกติ ยามรักษาการณ์ตรงรถม้าก็หรี่ตามองเขา แม้ว่าพวกเขาจะไ
