รนรเกล็ดเขียวยังคงไม่ได้ให้ความสนใจกับคาตาเฟย ดวงตาทั้งสองข้างของมันจดจ่อกับเจี้ยนเฉิน ด้วยความกระหายเลือดและทอประกายอันตรายเจิดจ้าราวกับว่ามันมีความขุ่นเคืองอย่างลึกล้ำต่อเขา
จากอาการเจ็บปวดที่หน้าอก เจี้ยนเฉินลุกขึ้นขึ้นจากพื้นเดินโซเซ กระดูกในอกของเขาร้าวและบางชิ้นก็เริ่มแทงเข้าไปในเนื้อด้านในของเขา ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดมากจนเหงื่อออกมาเต็มหน้าผากของเขา เมื่อมองดูมนุษย์วานรเกล็ดเขียววิ่งเข้ามาหาเขา สีหน้าของเจี้ยนเฉินก็เคร่งขรึมมากขึ้น เขารู้ว่าสัตว์อสูรระดับ 5 ทั้งสามอยู่ได้ตกลงที่จะเป็นมิตรต่อกัน ดังนั้นเมื่อเขาฆ่าสองในสามตัว มนุษย์วานรเกล็ดเขียวจะพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างแน่นอน
เมื่อเห็นว่ามนุษย์วานรเกล็ดเขียวไม่ได้สนใจเขา คาตาเฟยคำรามภายใต้ลมหายใจของเขามีการระเบิดของธาตุไฟอีกครั้งก่อนที่จะสร้างใบมีดยาว 3 เมตร
“ใบมีดเมฆอัคคี!” ด้วยเสียงตะโกนอันดัง ใบมีดสีแดงที่ลอยอยู่เหนือหัวของเขาก็ลอยขึ้นไปในอากาศทันทีราวกับเป็นดาวตกที่มีมนุษย์วานรเกล็ดเขียวเป็นเป้าหมาย
ในตอนนั้นในที่สุดมนุษย์วานรเกล็ดเขียวก็หยุดเคลื่อนไหว มันคำรามอย่างโกรธแค้น มันยกกำปั้นขึ้นเพื่อทุบบางส่วนของเมฆอัคคี
ทันทีที่เมฆอัคคีถูกทุบเป็นชิ้น ๆ จากหมัดของมนุษย์วานรเกล็ดเขียว พลังงานกระเด็นไปทั่วพื้นที่และเติมความร้อนให้กับท้องฟ้าก่อนที่จะเผาต้นไม้ที่อยู่ใกล้เคียงให้กลายเป็นเถ้าถ่าน
เมื่อการหายตัวไปของเปลวไฟ ร่างกายของคาตา
