ต็มใจที่จะบอกความเป็นมาดังกล่าว ดังนั้นเขาจึงหยุดถามคำถามเหล่านี้เพื่อหลีกเลี่ยงการยั่วยุและความโกรธเกรี้ยวของเจี้ยนเฉิน หลังจากเหตุการในสวนแล้วคาตาต้าก็ไม่กล้าที่จะสบประมาทของเจี้ยนเฉินอีกเลยในขณะนี้เต้าหลีก็กลับมาพร้อมกับท่าทางที่จริงจัง หลังจากทักทายทูตทั้งสองแล้วเขาก็หัวไปหาหยุนหลีทันที ใต้เท้า ข้าเพิ่งได้รับรายงานว่าสัตว์อสูรกลุ่มแรกได้ออกจากป่ามายังเมืองเวคแล้วทันใดนั้นทุกคนก็หยุดพูด หยุนหลีจ้องกลับมาล้ำลึกและถาม มีจำนวนเท่าไร?!เยอะเกินกว่าจะนับได้ ! เต้าหลีตอบอย่างจริงจังมีร่องรอยของสัตว์อสูรระดับ 5 หรือไม่ ? คาตาต้าถามตามรายงานพวกเขาบอกว่ามันยากเกินกว่าหน่วยสอดแนมของเขาจะเข้าไปในเทือกเขาสัตว์อสูรได้ พวกเขาทำได้เพียงอยู่รอบนอก ดังนั้นพวกเขาจึงไม่อาจหาร่องรอยใด ๆ ได้เลย เต้าหลีป้องมือพร้อมกับคำนับขอโทษเต้าหลี เตรียมการป้องกันเมืองทันที ! ถอนกำลังสอดแนมและปิดประตูทันที อย่าให้ใครออกไปได้ ! หยุนหลีคำรามออกมาราวกับฟ้าร้อง ขณะที่เขาเด้งตัวลุกขึ้นจากที่นั่งของเขาก่อนที่จะวิ่งออกจากห้องไป
เมื่อเห็นสถานการณ์ที่น่าอนาจของทูตทั้งสองที่อยู่ห่างออกไป 100 เมตร เจี้ยนเฉินรู้สึกได้ถึงความโกรธที่เป็นอารมณ์สุดท้ายที่เขาแผ่ออกมา แม้ว่าทูตนั้นจะกดดันเขารุนแรงอย่างไม่น่าเชื่อ แถมร่างกายของเขาก็ได้รับบาดเจ็บ และมันยังเป็นการโจมตีที่เหนือกว่าเซียนปฐพีอีกด้วย มันก็เพียงพอที่จะอธิบายด้วยตัวเองว่าตั
