บทที่118 จากตระกูลพ่อค้าดีๆ ปรากฏว่าอยากออกศึก?
ในช่วงเวลาใกล้เคียงกันนั้น
ณ ตลาดบูรพาในเมืองหลวง หอสูงสามชั้นตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความจอแจ หากแต่กลับสงบร่มเย็นราวตัดขาดจากโลกภายนอก สถานที่แห่งนี้ก็คือ ‘ฉีเสียนจวี’ สำนักพิณที่เลื่องชื่อที่สุดในเมืองหลวง
ภายในหอสูงแห่งนี้ มีเสียงพิณกังวานใสละมุนดังแว่วทอดยาวออกมาบางเบา ประดุจเสียงธาราไหลจากขุนเขาสูง ค่อยๆชะล้างความอึกทึกครึกโครมภายในตลาดให้จางหายไป
บนชั้นสามของฉีเสียนจวี ภายในมีห้องรับรองริมถนน ซึ่งทั้งงดงามประณีตที่สุดอยู่ห้องหนึ่ง
บนโต๊ะเตี้ยมีถ้วยชาเคลือบแตกลายสีฟ้าเทาใบหนึ่งตั้งอยู่ น้ำชาในถ้วยใสกระจ่าง ไอร้อนลอยกรุ่นอ้อยอิ่งอยู่เหนือผิวชา มือขาวเรียวยาวข้างหนึ่งกำลังยกมันขึ้น ปลายนิ้วกลมมนงดงามรับกับผิวพรรณที่เปล่งปลั่งละมุน นับเป็นความนวลผ่องของผู้ที่เติบโตมาท่ามกลางความสุขสบายอย่างแท้จริง
เจ้าของมือนั้นก็หาใช่ผู้ใดไม่ หากแต่เป็นเมิ่งซีโจวนั่นเอง
ตรงข้ามนางยามนี้ มีบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งนั่งอยู่ รูปร่างของเขาสูงใหญ่กำยำยิ่งนัก เขาก็คือสวีจี้ชาง คุณชายใหญ่แห่งตระกูลสวี
เขาสวมชุดรัดกายใหม่เอี่ยมที่ตัดเย็บด้วยผ้าแพรลายดอกสีครามสดใส พยายามฝืนทำตนให้ดูมีมาดสุภาพชนอยู่บ้าง ทว่าน่าเสียดายที่ช่วงไหล่กว้างกับแผ่นหลังหนา รวมถึงมัดกล้ามที่นูนแน่นเป็น
