ือท่าทีที่แปลก ๆ ของเจี้ยนเฉิน เจี้ยนเฉินนั้นก็ไม่ใช่คนธรรมดา แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะใส่เสื้อที่ทำจากผ้าหยาบ ๆ แต่เจ้าเมืองก็ไม่ได้ดูถูกเจี้ยนเฉินแม้แต่น้อย แต่เขากลับชื่นชมเจี้ยนเฉินอีกด้วยเมื่อได้ยินคำของหยุนหลี เจี้ยนเฉินก็รู้ว่าเจ้าเมืองพยายามที่จะเป็นมิตรกับเขา อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่กล้าที่จะไม่ระวังตัว เพราะความแข็งแกร่งของหยุนหลี เขาจึงไม่กล้าที่จะทำเป็นเมินเฉยด้วย“เจ้าเมืองหยุนหลีที่ยิ่งใหญ่ต้องการอะไรจากข้าน้อยเช่นนั้นหรือ ? ” เจี้ยนเฉินพูดด้วยน้ำเสียงสงบพร้อมรอยยิ้มหยุนหลีหัวเราะแล้วพูดออกมา “น้องเจี้ยนเฉิน คุยกันบนถนนมันไม่สะดวกเท่าไร เจ้าจะว่าอะไรหรือไม่หากจะไปคุยกันที่จวนเจ้าเมืองของข้า”หลังจากที่ได้ยิน หัวใจของเจี้ยนเฉินก็เต้นแรงในขณะที่เขาคิดเกี่ยวกับเรื่องปัญหาเกี่ยวกับครอบครัวของลุงเคนดัล เขาไม่ลังเลและยอมตามเจ้าเมืองไปจวนเจ้าเมืองตั้งอยู่ในใจกลางของเมืองเวคและเป็นอาคารที่ตื่นตาตื่นใจของเมืองที่สุด มันมีเนื้อที่หลายตารางกิโลเมตรและเป็นสิ่งก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุด แม้แต่ขนาดของอาคารสหภาพทหารรับจ้างยังเทียบกับจวนเจ้าเมืองแห่งนี้ไม่ได้เลย รอบ ๆ จวนมีกลุ่มเวรยามที่กำลังเดินตรวจตราไปทุกซอกทุกมุมไปรอบ ๆ ทั้งกลางวันและกลางคืน ทำให้จวนนี้ได้รับการป้องการอย่างแน่นหนาภายในโถงหลักของจวน เจ้าเมืองหยุนหลีก็ไม่ได้นั่งบนบัลลังที่เขานั่งประจำและลดสถานะของเขาลงมานั่งในระดับเดียวกับกับเจี้ยน
