ี่เย็นชา“ขอรับ นายท่าน จากลักษณะของเขา อายุของเขาน่าจะประมาณ 20 ปี และมีใบหน้าที่อ่อนเยาว์มาก” เต้าหลีพูดออกมาเมื่อได้ยินแบบนี้ หยุนหลีก็เงียบไปในขณะที่เขาเริ่มพูดออกมา “ถ้างั้น ตระกูลโจวก็ถกทำลายไปแล้ว นี่ทำให้กองกำลังป้องกันฝูงสัตว์อสูรของพวกเราอ่อนลง แต่จอมยุทธหนุ่มคนนี้อยู่ในเมืองเวคของพวกเรา ถ้าเราดึงเขามาได้ พวกเราจะสามารถป้องกันฝูงสัตว์อสูรได้อย่างสบาย”“นายท่านหลักแหลมจริง ๆ ข้าน้อยก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน” เต้าหลีพูดออกมาด้วยท่าทางจริงจัง“มา เขาต้องยังไปได้ไม่ไกลแน่ พวกเรามาไล่ตามเขาไปกัน” หยุนหลีเริ่มเดินไปอย่างเร็วเพื่อนำเต้าหลีและยามรักษาการออกไปจากลานหลังจากนั้น หยุนหลีก็เริ่มไล่ตามเจี้ยนเฉินจากรอยเลือดที่เจี้ยนเฉินทิ้งไว้…..เจี้ยนเฉินเดินขมวดคิ้วไปตามถนนอย่างช้า ๆ ในขณะที่เขาคิดกับตัวเอง เขาไม่รู้ว่าเขาจะหาครอบครัวของลุงเคนดัลอย่างไร เมืองเวคไม่ใช้เมืองเล็ก ๆ แต่เป็นเมืองที่มีคนหลายแสนคน การหาคนสองคนในหมู่คนที่มากมายขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ อีกทั้ง ในตอนนี้ เจี้ยนเฉินไม่มั่นใจว่าครอบครัวของลุงเคนดัลยังอยู่ในเมืองเวคหรือย้ายไปเมืองอื่นแล้วหรือไม่ การพยายามที่จะตามหาครอบครัวนี้นั้นไม่ต่างอะไรกับการงมเข็มในมหาสมุทร“ท่านลุงเคนดัล ไม่ต้องกังวลไป ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ข้าจะหาครอบครัวของท่านและจะดูแลพวกเขา ข้าจะทำให้พวกเขาอยู่อย่างมีความสุขชั่วชีวิต” เจี้ยนเฉินพึมพำกับตัวเอง อย
